Home > Interviews met ondernemers > Ricardo Tuinfort, cultuurondernemer

Als cultuurondernemer houdt Ricardo Tuinfort zich bezig met het organiseren van evenementen die aansluiten op de belevingswereld van verschillende culturen. Words and music, The ultimate black gospel en het Alletonen festival zijn een paar voorbeelden van succesvolle activiteiten die door hem zijn begeleid. Binnenkort gaat Ricardo's nieuwste muziektheaterproductie van start: 'Dock of the Bay'. Het is een muzikale eerbetuiging aan de Amerikaanse soullegende Otis Redding, waarbij een groot aantal razend populaire soulnummers uit de jaren '60 en '70 de revue passeren. Ricardo heeft een ware passie voor theater en muziek.

Kennismaking
Mijn naam is Ricardo Tuinfort en ben geboren in Paramaribo op Zorg en Hoop op 14 januari 1962. Ik ben op 28 september 1975 naar Nederland gekomen, mijn vader en zijn zus woonden al hier. Ik ben samen met mijn jongste broer en jongste zus naar Nederland verhuist. Mijn moeder overleed toen ik acht was, dus ik heb daar weinig mee kunnen zijn. Ik heb altijd in Rotterdam gewoond.

School
Na de basisschool ben ik in Nederland doorgegaan naar de LTS, want ik wilde met mijn handen werken. Het studeren ging me goed af. Op een gegeven moment moest ik kiezen: door studeren of werken. Volgens de directeur van de school was ik een goede leerling. Hij zei dat ik gewoon door moest gaan studeren, want ik kon het wel. Ik heb me toen ingeschreven bij de MTS op het Christiaan Huygensschool in Rotterdam. Daar ben ik naar school gegaan en dat ging voortreffelijk. Daarna wilde ik in dienst gaan en zodoende ben ik terechtgekomen bij de mariniers. Ik heb ongeveer 10 maanden in Curaçao gezeten voor mijn dienstplicht. Het was een leuke maar ook zware periode. Toen ik terug kwam stond ik weer voor dezelfde keuze die ik al eerder moest maken: naar school gaan of werken. Het werken zat al een beetje in mij, en ik was eigenlijk op zoek naar een baan. Ik zocht in feite naar een richting in mijn leven. Wat wilde ik echt gaan doen ? Ik had de gelegenheid om in Noorwegen aan een project te werken waarbij onderwatervoertuigen getest werden. Dat heb ik ook gedaan. Dat was leuk. Ik ben drie maanden later naar Nederland teruggekomen en ging toen jobhoppen. Zo heb ik voor Croon gewerkt en bij Correct als servicebaliemedewerker. Op een gegeven moment kreeg ik een baan aangeboden in een foto finishing laboratorium, en dat heb ik meteen aangegrepen. Ik werkte al negen jaar voor dat bedrijf.

Intussen ben ik ook weer terug naar school gegaan. Ik volgde de HTS in de avonduren en ben afgestudeerd in de richting energietechniek.

Ik hield me niet alleen bezig met school en werk hoor. In mijn vrije tijd was ik altijd bezig met muziek. En theater boeide me ook ontzettend. Als mijn leeftijdnoten buiten speelden, vond ik het altijd leuk om op mijn zolderkamer mijn ding te doen.

Surinaamse cultuur
Als kind ben ik hier naar toe gekomen. Ik heb weinig dingen van de Surinaamse cultuur meegekregen, maar het heeft wel altijd in mij gezeten. Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik vind het altijd leuk om met Surinaamse dingen bezig te zijn. Dat is een stukje dat ik niet ben kwijtgeraakt. Ik zie Surinamers om me heen, die net in Nederland zijn aangekomen en hun land al weer vergeten zijn. Ik kan dat niet begrijpen. Ik kan ook niet zeggen dat ik me Nederlands voel, hoewel ik al jaren in Nederland woon. Elke keer als ik weer in Suriname terugkeer, heb ik het gevoel dat ik weer thuis ben. Ik heb het gevoel dat ik in Nederland op vakantie ben. Suriname is mijn echte moederland.

TRC Promotion
In 1993 heb ik de stichting TRC Promotion opgericht. Het kenmerkende van deze organisatie is dat het zich richt op niet-Westerse kunst. Ik had het opgericht omdat ik vond dat er in die tijd heel weinig Surinaams te zien was op de professionele podia. En ik vond dat dat gezien moest worden. We hebben een gigantisch mooie cultuur met interessante aspecten en dat wil ik naar buiten brengen. Het begin was moeizaam, want je bent bezig om subsidies aan te vragen en dergelijk en dat kwam allemaal heel moeilijk op gang. Uiteindelijk heb ik samen met Conny van Klink ons eerste activiteit in 1997 gedaan. Het werd geopend door Hans Kombrink, de toenmalige wethouder van cultuur. De presentatie was toen van Jeffrey Spalburg en Najib Amhali, de bekende Marokkaanse komiek. Als ik naar die video terug kijk, denk ik van: we waren best goed bezig. Het probleem was dat we onvoldoende erkenning kregen. Ik denk dat de subsidie wereld een bepaald beleid voert waardoor je moeilijk voet aan de grond kunt krijgen. Je moet behoorlijk struggelen en dat betekent dat je jezelf constant moet bewijzen. De aanvragen moeten gelikt zijn. Je kunt artistiek je programma perfect in elkaar zetten, maar als je het op papier onvoldoende kunt verwoorden, dan is de kans groot dat je geen financiële steun krijgt. Daar liepen we steeds tegen aan.

Een ander evenement dat we hebben georganiseerd was het literaire muziekprogramma ' Words and Music'. De aanleiding was een rapport dat in de tijd uitkwam waarin werd beweerd dat ' allochtonen' niet naar theater kwamen als er een literair programma was. Ik besloot toen van: weet je wat, ik ga het tegendeel bewijzen. Ik bedacht een concept en ben daarmee naar de directrice van de Rotterdamse bibliotheektheater gegaan. Uiteindelijk hebben wij samen het project van de grond gestampt. In 'Words and Music' zijn naast Surinamers, ook Antilianen, Turken en Marokkanen vertegenwoordigd. Ik wilde het programma voor elke bevolkingsgroep interessant maken. We hebben de activiteit drie jaar lang gedaan en het werd elke keer een daverend succes met heel veel bezoekers.

Een ander project van mij is het Alletonen festival. Zoals je merkt, is de naam een woordspeling op het woord allochtonen. Het Alletonen festival is een multidisciplinair en multicultureel festival, waarbij kunstenaars van verschillende bevolkingsgroepen hun werken presenteren. Je kunt het zien als een kleine Dunya, want we werken alleen met Rotterdamse kunstenaars. We hadden beeldende kunst, dans, muziek en literatuur. TRC Promotion heeft er trouwens ook voor gezorgd dat er bij het Dunya festival een Surinaams dorp stond. Want we vonden van: Hoe kan het zijn dat je een Dunya festival hebt in Rotterdam, waar veel Surinamers wonen en er is geen Surinaamse organisatie die daarin is vertegenwoordigd ? Ik heb samen met Guus Pengel en andere organisaties de handen in een geslagen om een Surinaams dorp in Dunya te zetten. Uiteindelijk hebben we vijf jaar op Dunya gestaan waarin elke Surinaamse bevolkingsgroep werd vertegenwoordigd. Dus de creolen, Hindoestanen, Javanen etcetera. Ik word nog steeds uitgenodigd bij de opening van het Dunya festival. Daarnaast krijg ik aanvragen om iets te programmeren. Ik vind dat een hele eer.

Tuinfort Productions
Tuinfort Productions is iets nieuws, het is een eenmansbedrijfje dat ik naast mijn reguliere baan doe. TP richt zich op het maken van theaterproducties en is ook verantwoordelijk voor de coördinatie van programmeringen, stagemanagement en de begeleiding van artiesten. Ik help mijn klanten bij de professionalisering van hun activiteiten, aangezien ik een ruime ervaring heb op het gebied van evenementen organisatie. Ik vind het visuele superbelangrijk. Het decor en alles wat de bezoekers op de bühne zien, moet er perfect uitzien. Ik mis dat aspect bij diverse organisaties. Daarom wil ik bedrijven helpen zodat hun product aantrekkelijk naar buiten wordt gepresenteerd.

Dromen
Mijn droom is om mijn eigen theater te hebben waar ik vrij en blij in kan bewegen. Ik wil een plek waar ik mijn ding kan doen zonder dat mensen aan mijn hoofd zeuren van: dit mag niet en dat mag niet. Voorlopig ga ik wel rustig door met datgene waar ik mee bezig ben. Ik ben een geduldig mens. Ik geloof dat we ooit een moment zullen bereiken dat we echte grote dingen mogen organiseren. Je zult merken dat je dromen tastbaar worden, als je erin blijft geloven. Op een gegeven moment komen er mensen op je pad die ook hetzelfde idee hebben en waar je mee samen kunt werken. Ik wilde al sinds 2000 een theaterstuk "A Poku Tori" rondom de populaire Surinaamse zanger Lieve Hugo hebben. Eigenlijk voor die tijd al, het idee zat namelijk altijd in mijn hoofd. Volgend jaar bestaat de stichting vijftien jaar en dan wil ik het theaterstuk Lieve Hugo groots opzetten.

Hoe omschrijf jezelf ?
Ik ben eigenwijs, maar ik denk dat iedereen dat wel is. Ik ben een dromer, maar ook een denker. Ik leef niet van dag tot dag, daar heb ik een hekel aan. Ik maak een planning wat ik de komende vijf jaar wil bereiken. Tot nu toe is mij dat gelukt.

Je grote kracht ?
Het samenbinden van mensen aan mijn droom

Wat is je zwakke punt ?
Ik geloof snel in mensen. Maar dat doe ik nu niet meer. Vroeger hoefde men niet veel dingen aan me uit te leggen, maar nu wil ik alles uitgelegd krijgen.

Je grootste levensles
Laat mensen hun afspraken altijd zwart op wit zetten, voordat je met ze samenwerk.

Favoriete kledingmerk
Een merk kan me gestolen worden want ik kan ook een eigen merk op mijn kleren zetten. Ik houd van combineren.

Favoriete film
Wan Pipel, een Surinaamse film. Het kan een voorbeeld zijn voor veel Surinamers die bezig zijn met films.

Favoriete artiest
Will Downing. Zijn muziek is een beetje jazzy, R&B en lekker smooth.

Grootste voorbeeld
Martin Luther King. Ik wil ook net als hem mensen bewust maken, maar dan op mijn eigen manier. Verder Nelson Mandela. Ze hebben hem kapot proberen te maken, maar hij gaat niet kapot. Als ik kijk naar ondernemersschap is mijn betovergrootvader Rudolf Tuinfort mijn belangrijkste voorbeeld. Hij was een harde werker. Hij heeft na de slavernij een plantage gekocht om daar voor zichzelf te werken. Ik denk dat ik die eigenschap ook in mij draag.

Ik ben het meest trots op …
Mijn kinderen. Ik werk keihard om ze datgene te geven wat ik wil geven.

Tot slot: een boodschap voor de wake up lezers
Blijf in je dromen geloven. Een droom heb je en die krijg je niet zomaar. Geef de moed niet op en ga door waar je mee bezig bent.