Home > columns door Djehuti-Ankh-Kheru

Cuba en racisme

Betoogd kan worden dat Cuba een bijzonder grote bijdrage heeft geleverd aan de
vrijheidsstrijd van Afrika in het algemeen en de apartheid in Zuid-Afrika in het
bijzonder; in de jaren '70 en '80 stuurde het Caribische eiland zoveel als 350.000
soldaten, burgers en artsen naar brandhaarden als Angola, Namibië, Mozambique,
Guinea Bissau, de Kaap Verdische eilanden en Sao Tomé en Principe. Zoveel als 2.077
Cubanen zijn in de strijd gestorven.

Doch met name Cuba's contributie aan de strijd tegen de apartheid kan met recht als
ongeëvenaard worden gekwalificeerd. Apartheid Zuid-Afrika werd ondersteund door
wereldmacht de VS en haar bondgenoten. Amerika wilde middels Zuid-Afrika een
marionetten regering aan de macht brengen in Angola. Om dat doel te bereiken werden
bepaalde organisaties speciaal getraind en bewapend door Zuid-Afrika.

In ieder geval, Zuid-Afrika en de troepen van de beruchte Congolese dictator Mobutu
vielen in 1975 gezamenlijk Angola binnen voordat het zich zoals gepland op 11
november van dat jaar onafhankelijk kon verklaren. Op dat moment greep Cuba in en
frustreerde samen met de Angolese strijdkrachten de plannen van Zuid-Afrika en Zaïre
[de Amerikanen] om een stokje voor de onafhankelijkheid van Angola te steken.

Na het winnen van de oorlog van 1975 zou uiteindelijk in 1987-88 definitief
afgerekend worden met het gehate Zuid-Afrika. Aanvankelijk was Zuid-Afrika bezig met
een opmars richting Cuito Cuanavale om de genadeslag te geven aan Angola. Gelukkig
schoot Cuba wedermaal te hulp. Duizenden Cubaanse troepen werden razendsnel
ingevlogen. Er werd bij Cuito Cuanavale een val gezet voor het Zuid-Afrikaanse leger
waar het met open ogen intrapte met als uitkomst dat het verpletterend werd
verslagen. Vooral dankzij Cuba's superioriteit in de lucht, ondanks dat Zuid-Afrika
over de modernste gevechtsvliegtuigen beschikte. Dit was een fenominale prestatie:
wedermaal had Cuba één van de sterkste legers ter wereld een lesje geleerd. Een
leger dat kwa slagkracht in principe te vergelijken was met de besten die er
indertijd in de wereld te vinden waren, dus Israel, Frankrijk, Engeland, of wie dan
ook. Doch het mocht allemaal niet baten. Zelfs de hulp van Amerika en Israel niet.
Bovenal, don't believe the hype; deze historische militaire overwinning van Cuba en
Angola op het almachtig geachtige Zuid-Afrika leidde tot de afschaffing van de
apartheid. Niet die nep boycott van het Westen. Zuid-Afrika koos eireren voor zijn
geld; het was bang dat Cuba verder door zou stoten naar het zuiden zonder te stoppen
bij de Zuid-Afrikaanse grens. Dus werd er vanaf toen braaf een binnenlands politiek
proces in gang gezet dat leidde tot afschaffing van de apartheid.

Naast de bijzondere relatie met Afrika was eveneens de relatie met Zwart Amerika
immer goed. Zo leeft de legendarische Black Panther Asata Shakur daar nog altijd,
jawel, inderdaad een tante van wijlen Tupac Shakur. Asata was een politieke
gevangene die opgesloten zat in een gevangenis te New Jersey. Maar ze weet te
ontsnappen en te vluchten naar Cuba. Tot grote schaamte en frustratie van de
Amerikaanse politie, die er geen geheim van maken alles te willen doen om haar terug
te krijgen, zelfs een kidnap wordt niet uitgesloten. Totaal niet gehinderd door het
gegeven dat er overweldigend bewijs is voor Asata's onschuld.

Doch recentelijk is de liefdesverhouding tussen Zwart Amerika en Cuba behoorlijk
bekoeld. Want een groep van zestig vooraanstaande Afrikaanse Amerikanen, waaronder
te rekenen vallen professor Cornell West, actrice Ruby Dee Davis, regisseur Melvin
Van Peebles, voormalig hoofdredactrice van Essent Magazine Susan Taylor en de
voormalige pastoor van president Obama Jeremiah Wright, hebben een petitie getekend
waarin ze onverbloemd eisen dat de positie van de Zwarte Cubanen wordt verbeterd.

Blijkbaar is zelfs het heldhaftige Cuba niet heilig. Eventjes wat cijfertjes: Cuba
heeft 11,4 miljoen inwoners waarvan tenminste 62% Zwart zou zijn. Maar in de top van
de politiek en de academische wereld ziet men ze slechts in beperkte mate. Zo is
slechts 20% van de professors op de universiteit van Havana Zwart. Daarnaast is 85%
van de mensen in de gevangenis van Afrikaanse komaf en 60 van de 200 politieke
gevangenen.

Echter, de cijfers voor Zwart Amerika zijn niet veel beter. Desalniettemin piekeren
de Zwarte leiders in de VS er vooralsnog niet over om een spervuur van kritiek op de
huidige administratie in Washington DC te openen. Ook al zit Zwart Amerika in een
crisis die vergelijkbaar is met die van de jaren '30. Bovendien is het wel erg
makkelijk om tegen een politieke vijand van de Amerikaanse status quo te trappen.
Daar kun je zelfs sponsor geld voor krijgen van de CIA. Ageren tegen racisme, in
principe immer toe te juichen. Maar soms vraag ik me af waarom Zwart Amerika nu
plots zo heldhaftig is jegens Cuba? Waarom niet tijdens het Bush regime of eerder?
Je zou je haast afvragen voor welk geopolitiek karretje Zwart Amerika zich heeft
laten spannen.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Lezen en schrijven

Afrika heeft niet alleen maar van wat heet een orale traditie. Want dat men in gans
Afrika nooit kon lezen en schrijven is zelfs wat mensen die eigenlijk beter zouden
moeten weten denken en propageren. Een orale traditie heeft zeker ook zijn merites,
doch voordat de transatlantische slavenhandel aanving had ware er internationaal
erkende intellectuele top instituten in Afrika. Met als huzarenstukjes de vermaarde
universiteiten van Timboektoe en Djenné. In welke steden analfabetisme niet of
nauwelijks bestond.

Enige tijd waren de West-Afrikaanse manuscripten open en bloot aan het wegrotten in
de woestijn, maar gelukkig stelde uiteindelijk de Zuid-Afrikaanse regering de
noodzakelijke fondsen ter beschikking om die vele honderden jaren oude, van
onschatbare waarde zijnde manuscripten te preserveren.

Helaas is tegenwoordig het analfabetisme in bepaalde West-Afrikaanse landen nog
altijd bedroevend hoog. In 2005 was volgens de UNESCO de geletterdheid in Niger
18,7%, in Senegal 42,1% en in Guinea 41.1%. Althans, als men uitgaat van de
officiële landstaal het Frans, hetgeen intrede deed in de koloniale periode.

Het opmerkelijke is dat de mensen die in het betreffende gebied wonen niet goed
snappen waar de UNESCO het over heeft, want zij weten dat de meeste mensen in het
zogenaamde achterlijke platteland goed kunnen lezen en schrijven. Alleen, omdat de
UNESCO een eurocentrische bril geletterdheid meet ontgaat dat de onderzoekers van
UNESCO volledig. De mensen in het betreffende gebied bedienen zich namelijk van een
eeuwen oud schrift genaamd Ajami; een gemodificeerd Arabisch schrift dat fonetisch
is aangepast aan hun eigen talen, dat kan zijn Hausa, Wolof, Pular, Swahili,
Amharisch of Berber. Dit Ajami wordt gebruikt in geschreven communicatie in veel
landen in sub-Sahara Afrika.

De mythe dat men in Afrika voor de komst van de witte man niet kon lezen en
schrijven is zoals we weten wijdverspreid, en helaas niet alleen onder Westerlingen.
Ook talloze Zwarte mensen hun wereldkijk is vergiftigd met deze koloniale mythe.
Echter, Ajami heeft in werkelijkheid een rijke geschiedenis. Geleerden als Jeremy
Berndt en Fallou Ngom trachten heden bekendheid te geven aan deze inheemse
Afrikaanse vorm van lezen en schrijven.

Waarom praktisch niemand buiten Afrika—of ze nu gestudeerd hebben of niet—niets van
het Ajami weet heeft er in alle eerlijkheid ook een beetje mee te maken dat Ajami
een hele moeilijke taal is om te leren, doch van meer importantie is toch dat de
Arabieren en Europeanen met hun koloniale mindset ervan overtuigd waren dat wat er
ook geschreven was in die documenten van generlei waarde was omdat ze geschreven
waren door Afrikanen. De waarheid is dat documenten in het Ajami zo gevarieerd zijn
als alles wat de mens bezig houdt: poëzie, wijsheden, geschiedenis, medische
informatie, etc., maakt niet uit! Helaas zijn nog weinige antieke Ajami teksten in
Westerse talen getransformeerd om hierboven reeds genoemde redenen.

On another level, ook in de hedendaagse Westerse wereld worden we overspoeld met
berichten van Zwarte kinderen die in onvoldoende mate geletterd raken op de hier
gevestigde scholen. Kunnen die kinderen die scholen nu niet aan of sluiten die
scholen niet aan bij die kinderen? In ieder geval, in de VS slagen slechts 56% van
de Zwarte kids van de middelbare school. Maar in het nabij gelegen Caribische eiland
Barbados slaagt liefst 98% voor de middelbare school, daarvan gaat 53% naar de
universiteit en is zoveel als 99,7% van de bevolking analfabeet. Daarmee is Barbados
in de top drie van meest geletterde landen ter wereld. Het geheim? Hoge
verwachtingen van de leerlingen, strikte discipline, een groot deel van de begroting
aan onderwijs besteden en een cultuur dat onderwijs omarmt als een vorm van
nationalisme; onderwijs is in Barbados onderdeel van het nationale bewustzijn. Ook
zeer belangrijk, gezondheidszorg is gratis in Barbados voor mensen van alle
leeftijden, in tegenstelling tot het op papier veel welvarendere Amerika. Dit alles
is gerealiseerd ondanks het feit dat Barbados tot de arme landen van de wereld wordt
gerekend.

Noch de geletterdheid van het pré-koloniale Afrika noch succes verhalen als die van
Barbados worden gauw wereldkundig gemaakt in de mainstream media; als men in Afrika
reeds lange tijd leest en schrijft, waarom kunnen wij die traditie dan niet
voortzetten? En als op het Zwarte Caribische eiland Barbados 98% van de jongeren van
de middelbare school slaagt, waarvan er 53% naar de universiteit gaan, waarom kan
dat in landen als de VS en Nederland dan niet gerealiseerd worden? Zou het dan toch
zo zijn dat het Westerse onderwijs systeen hopeloos faalt?

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Nobelprijs of doodskus?

De Nobelprijs werd in principe gezien als de hoogste prijs die een sterveling kon
winnen. Sinds 1901 wordt deze hoofdprijs jaarlijks onder auspiciën van de Nobel
Foundation te Stockholm in de volgende vijf catergoriën vergeven, namelijk in de
natuurkunde, scheikunde, medicijnen, literatuur en vrede. Sinds 1969 is daar ook nog
een Nobelprijs voor de economie aan toegevoegd.

De Nobelprijs voor de vrede wordt, naar de wens van Alfred Nobel, toegekend aan
degene die “het meeste gedaan heeft, of het beste werk heeft verzet om de
broederschap tussen de volkeren te vergroten, voor de afdanking of reductie van
staande legers en voor het houden en promoten van vredescongressen”. Bij de prijs is
inbegrepen een medaille, een persoonlijk diploma, en een grote som aan prijzengeld
(momenteel 10 miljoen Zweedse kronen).

Nou, ene meneer Henry Kissinger was in de jaren '70 van de vorige eeuw de facto
president van de Verenigde Staten van Noord-Amerika (o.a. door de Watergate affaire
rond Nixon). Deze meneer zijn rol in de bloedige Vietnam oorlog is zacht uitgedrukt
dubieus. Buiten dat heeft hij ook stiekem doch doelbewust massa moordenaar Pol Pot
gesteund (2 miljoen mensen vermoord), speelde hij de Arabieren tegen Israel uit
zodat de Yom Kippur oorlog uitbrak, met het gewenste gevolg dat de OPEC uit wraak de
VS en Nederland (Rotterdam was de belangrijkste haven van Europa) ging boycotten,
waardoor de olieprijs spectaculair steeg in korte tijd. Verborgen doel bereikt: door
de hoge olieprijs werd de economie van opkomende zgn. ontwikkelingslanden weer
gefrustreerd. Miljoenen mensen dieper in de bittere armoede. Eveneens kunnen we
melden over het fiat die de man verleende aan Soeharto van Indonesië om Oost-Timor
binnen te vallen en er allerlei wrange misdaden te plegen. Om nog maar niets te
zeggen over al de rechtse dictators die hij in het zadel heeft geholpen zoals
Pinochet in Chili. In ieder geval, deze Henry Kissinger, één van de grootste massa
moordenaars van de 20e eeuw, kreeg in 1973 de Nobelprijs van de vrede toegekend;
minder dan jaar nadat hij met kerstmis Hanoi had laten bombarderen!

Vanaf dat moment is de Nobelprijs (van de vrede) moreel dus failliet. Als men kijkt
naar het profiel waaraan een potentiële Nobelprijs van de vrede winnaar moest
voldoen volgens Alfred Nobel, dan is het onbegrijpelijk dat nota bene een duivel als
Kissinger die prijs heeft mogen ontvangen. De Nobelprijs, in het bijzonder die voor
de vrede, kan sindsdien als een grote grap worden gezien. Oftewel, eigenlijk is in
mijn ogen de Nobelprijs voor de vrede zijn geloofwaardigheid vorige week niet eens
kwijt geraakt: de Nobelprijs (voor de vrede) valt sinds 1973 niet meer serieus te
nemen. Want zoals de grote Nigeriaanse intellectueel Chinweizu ons al leerde, de
Nobelprijs is een ordinaire politieke prijs. En dat geldt helaas niet alleen voor de
Nobelprijs voor de vrede. Zo werd Afrika helemaal gek toen Wole Soyinke de
Nobelprijs (voor literatuur) won, niet inziend dat de Nobelprijs “geen intellectuele
wereldcup is, het is niet in dezelfde categorie als Jack Johnson die de wereldtitel
boksen in het zwaargeewicht voor het eerst wint, of Jesse Owens die vier
wereldrecords breekt in één dag voor Hitler's ogen, waarmee gehakt werd gemaakt van
de mythe van Arische superioriteit.” Viel het niemand dan op dat schrijvers uit de
niet-Westerse wereld die de Nobelprijs winnen vrijwel altijd die schrijvers zijn die
de belangen van het Westen verdedigen? In plaats van naïef een gat in de lucht te
springen had geletterd Afrika zich beter af kunnen vragen waarom die prijs specifiek
naar Wole Soyinke ging en niet naar de gevierde, anti-koloniale Chinua Achebe!

Terug naar de actuele winnaar van de Nobelprijs voor de vrede. Op grond van welke
merites deze man de prijs gewonnen heeft is zoals we zagen bij velen een raadsel.
Zeker als we het profiel van de winnaar zoals opgesteld door Alfred Nobel te
voorschijn toveren. De president breidt oorlogen uit, verhoogt defensie budgetten,
laat talloze onschuldige burgers doden, laat wapentuig verbeteren, etc., hetgeen het
argument alleen maar versterkt dat de Nobelprijs inderdaad een politieke prijs is.

Nou, er is al door de wijzen op gewezen dat er wel een opmerkelijke gelijkenis is
tussen voormalig Sovjet staatshoofd Mikhail Gorbachov en de huidige controversiële
Nobelprijs winnaar: allebei waren ze de lievelingetjes van de internationale (door
Wall Street gecontroleerde) pers, beiden deden ze de kluisdeur wagenwijd open zodat
Wall Street naar hartelust kon graaien, beiden werden ze in eigen land om die reden
steeds impopulairder bij de gewone belastingbetaler...Let op, Gorbachov won in 1990
de Nobelprijs voor de vrede, doch in 1991, minder dan een jaar na de toekenning van
die politieke prijs, werd hij afgezet. En niet lang daarna stortte de eens
almachtige Sovjet-Unie in elkaar als een kaartenhuis. Is dit Obama's en Amerika's
achterland? Hadden we Obama wellicht beter kunnen condoleren dan feliciteren met dit
prijsje omdat het in werkelijkheid een doodskus is?

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Het wonder van de 9,58 seconden te Berlijn

De mondiale sport elite is wedergekeerd naar Berlijn, in ieder geval zover het de
moeder der sporten betreft. De eerste maal dat dat plaats had zit nog grondig in het
collectieve bewustzijn gegrift. Sport en politiek weet je wel; nooit waren beide
grootheden zo intens vervlochten. Voordien noch nadien. Op betreffend massa
evenement moest de inherente superioriteit van de blonde Arische mensch bewezen
worden ten aanschouwe van de ganze wereld. Ook al greep Duitsland een meerderheid
van het edelmetaal, toen alle rook geklaard was bleek dat de ware 'übermensch' van
de Olympische spelen Jesse Owens was, een Zwarte Amerikaan die ongekend veel goud
delfde op de spelen. Tot overmaat van ramp zelfs op het koningsnummer van de
propaganda manifestatie: de 100 meter sprint. Of der führer Jesse Owens nu wel of
niet de hand heeft geschud is heden een controversieel issue, in ieder geval hebben
ingewijdenen naar buiten gebracht dat Hitler zeer ontstemd was over de successen van
Owens: de Amerikanen zouden zich moeten schamen dat ze hun medailles moesten laten
winnen door #@%$!

De legendarische Jesse Owens verpulverde zijn concurrentie nog met een handgeklokte
tijd van 10,3 seconden, hetgeen volgens de elektronische tijdmeting 10,53 secondjes
zouden zijn. In 1968 werd een volgende mijlpaal gehaald. Jimmy Hines won de
Olympische finale met een tijd van onder de 10 seconden, in de fantastische tijd van
liefst 9,95. Hoe was dit mogelijk? En hoeveel harder kon het nog gaan? Ergens moest
het toch ophouden? Eens werd zelfs gedacht dat 10 seconden onmogelijk zou zijn. Niet
dus. Alhoewel, det progressie ging jaren later pas verder: in 1983 zette Calvin
Smith het wereldrecord op 9,93, in 1991 reikt Carl Lewis tot 9,83, doch de 9,7
barrière wordt voor het eerst (legitiem) geslecht in 1999 door Maurice Green (9,79).
Nu leek het er toch weer op dat het absolute onverbeterbare toppunt in zicht was,
totdat ene Usain Bolt uit Jamaica op de Olympische spelen te Bejing de wereld
versteld deed staan in 2008 door liefst 9,69 'wandelend' op het scorebord te
toveren. Het enge was dat de man aan het eind inhield, dus hij kon nog veel harder!
Dat bleek ook op 16 augustus 2009 op de wereldkampioenschappen atletiek te Berlijn.
De door vele wetenschappers lange tijd voor onmogelijk gehouden tijd van 9,58 werd
de nieuwe mondiale toptijd. Doch aanwijzingen zijn dat Bolt nog harder kan,
aangezien er volgens de experts nog veel te verbeteren valt aan zijn techniek, zijn
startsnelheid en bovenal zijn dieet. Waar gaat dit in god's naam heen? Hoe is dit
mogelijk?

Ahum, hoe zou der führer eigenlijk gereageerd hebben op het all Black deelnemersveld
in de finale van het koningsnummer van de moeder der sporten? Hoe zou hij dat rijmen
met zijn Teutonische übermensch theoriën? Want geen enkele witte man heeft ooit
onder de 10 seconden gelopen. En wie was degene die dat huzarenstukje flikte? Het
was een Oost-Europeaan, een 'minderwaardige' slaviër, een 'üntermensch', namelijk de
Pool Marian Woronin, die een dikke 40 jaar geleden 10 seconden rond liep. Nou, ik
denk dat dat mannetje met dat kenmerkende snorretje dat soort evenementen keihard
zou boycotten onder allerlei pseudo-humanitaire voorwendselen. Dat is in ieder geval
de manier hoe andere grootmachten dergelijke dilemma's hebben opgelost.

Laten we er niet omheen draaien, sport is propaganda. Vooral voor wereldmachten is
het van belang dat de rest van de wereld vol bewondering en jaloezie naar hun
sportlui loeren. Is een vorm van softpower. Remenisce, in de jaren '70 begon de
sportploeg van de VS steeds verder achter te lopen op die van de Sovjet-Unie en de
DDR. Dat was goede reclame voor het Oostblok. Minder goed voor de VS. De regering
Carter vond een nieuwe afgang op de Olympische spelen van Moskou in 1980 niet
wenselijk, dus kwam het met een vaag voorwendsel dat ze de spelen boycotten uit
protest tegen de Russische inval in Afganistan. Doch jaren later schepte Carter's
bellicose veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski op in een Frans blad dat hij met
de open medewerking van president Carter in 1979—zoals de Russen altijd geclaimd
hebben—moslim extremisten begon te steunen (om de Russen Afganistan in te lokken).
In ieder geval, zoals ook Chinweizu aangaf, kon de Russische inval tevens mooi
aangegrepen worden om een nieuwe sportieve Amerikaanse afgang te voorkomen.

Daarom ben ik ook fier als kleine, politiek minder belangrijke landen grote
sportsuccessen boeken. Van de softpower, het indirecte geopolitieke misbruik,
blijven we dan tenminste verschoond (gelukkig heeft noch de Sovjet-Unie, noch de VS
ooit het wk voetbal gewonnen). Bovendien, kleine arme landen kunnen de reclame voor
hun land natuurlijk veel beter gebruiken. Daarom is het ook fantastisch dat Jamaica
de koningsnummers van de atletiek domineert momenteel. Nog wel met een kopstuk dat
gewoon in eigen land tot wasdom is gekomen, zodat een arrogante wereldspeler als de
VS zelfs niet kan claimen dat ze hem opgeleid hebben.
Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Slavenhouders eisen land op in Suriname!

Iedereen dacht dat de slavernij juridisch was afgeschaft in Nederland en de
overzeese gebiedsdelen op 1 juli 1873. Los van het feit natuurlijk dat vormen van
slavernij in subtielere vormen terug zijn gekomen, maar goed, die slag om de arm for
arguments sake eventjes zakkende latend was de slavernij dus in 1873 definitief
verleden tijd. Velen, ongeacht of ze nu van de daders of de slachtoffers afstammen,
zijn sindsdien zelfs zo sterk gaan geloven in die magische abolutie dat ze met droge
ogen zijn gaan beweren dat de slavernij in de hedendaagse samenleving geen enkele
uitwerking meer heeft.

Worden we plots midden in de nacht ongenadigd wakker geschokt uit onze diepe slaap
door een loeiende brandweerauto: bereikt ons ineens het zeer weerzinwekkende bericht
uit Suriname dat nazaten van voormalige plantage-en slavenhouders steeds frequenter
lappen grond opeisen in Suriname! Nee, dit schijnt geen fatoe te zijn, het schijnt
dat deze aasgieren bloedserieus hun 'familiebezit' trachten te claimen. Droeviger
nog, volgens minister Jong Tjien Fa van Ruimtelijke Ordening Grond & Bosbeheer (RGB)
is het niet eens onwaarschijnlijk doet hun claims toegekend gaan worden als ze ermee
naar de magistraat stappen.

Dit brengt de slavernij in 2009 wel weer heel erg dichtbij. Ik dacht juist dat de
discussie allang gekanteld was in de richting van de vraag of de afstammelingen van
de voormalig slaafgemaakten reparations zullen krijgen; want de slavenhouders waren
toch ook schadeloos gesteld door de Nederlandse overheid in 1863 ondanks de
honderden jaren van ontmenselijking van de mens van Afrikaanse komaf?

Nieuwe ronden, nieuwe kansen dacht men blijkbaar: als in 2009 een Zwarte man
president mag spelen van het machtigste land ter wereld, dan kunnen wij nazaten van
slavenhouders ook hetgeen onze voorvaderen toebehoorden toevoegen aan onze lijst van
bezittingen. Want waarom komen ze er nu ineens mee? Waarom niet in de jaren '70, of
honderd jaar geleden, of tien jaar geleden, nee, nu! Waarom ziet men de kans nu zo
waar schoon? Of speelt deze merkwaardige hebzuchtigheid reeds langere tijd doch
wordt het nu pas wereldkundig gemaakt door een Surinaamse minister?

Leefden we synchroom in de waan dat hetgeen in Zimbabwe speelt melkwegstelsels
verwijderd is van de Surinaamse situatie. Niet dus. Is de witte koloniale boer in
Zimbabwe een uitstervend specimen, lijkt hij in Suriname aan een come back voor aan
het te bereiden zijn. Straks wordt Zijne Excellentie Jong Tjien Fa nog een
omgekeerde Mugabe: Mugabe pakte land af van koloniale witte boeren, wellicht gaat de
Surinaamse minister van RBG wel grond uitdelen aan de families die de Surinaamse
bevolking juist een excuus en een fikse schadevergoeding schuldig zijn!

Maar ik begrijp het commentaar van minister Jong Tjien Fa niet zo goed: Suriname is
toch een souverein land? Het is toch geen kolonie meer? Dan kan het toch gewoon
koloniale wetten veranderen die moreel ondeugdelijk zijn? Over de hele wereld worden
er continu wetten veranderd, geschrapt of toegevoegd om lacunes in het algemeen
gevoel van rechtvaardigheid te dichten. Dus waarom doet de Surinaamse wetgever dat
niet? Apartheid in Zuid-Afrika bijvoorbeeld deugde totaal niet volgens het
rechtvaardheidsgevoel van velen, en is daarom uiteindelijk juridisch geëlimineerd.
Zo moet de Surinaamse wetgever ook zo rapide als mogelijk de wet dusdanig
transformeren dat de mogelijkheid voor nazaten van nota bene slavenhouders voor 100%
nihil is om land succesvol op te eisen. Laat ze weten dat “die goeie ouwe tijd”
nimmer meer terugkomt! Als dat niet mogelijk is dan moeten we ons serieus af gaan
vragen of de slavernij daadwerkelijk is afgeschaft op 1 juli 1873 in het toendertijd
Nederlandse part van de Guyana's.

Zoiets bizars bedenk je echt niet in 2009? Hoe vaak hebben wij niet van Hollanders
gehoord dat de slavernij al lange tijd een gesloten boek is waar zij als huidige
generatie niets van doen hebben? Dat valt te relativeren zoals we weten, want ze
profiteren nog steeds van een systeem dat door hun voorouders is gecreëerd ten koste
van o.a. de Afrikaans-Surinaamse bevolking. Dus als je in werkelijkheid niets met de
slavernij te maken hebt of wilt hebben dan zou je eigenlijk ook geen 'bloedgeld'
moeten accepteren--de vruchten van de slavernij die nog immer rente afdragen. Maar
dat gepraat van “dat was ik niet, dat waren mijn voorouders!” is nu dus volledig als
schijnheilig schijnargument ontmaskerd. Tegenwoordig wordt het slavernij erfgoed van
de vermaledijde voorvaderen gewoon zonder enig schaamrood gekend, zonder
verontschuldiging dat zij het niet waren maar de voorouders. Nou, als u met droge
ogen de lusten van uw erfnalaters kunt claimen dan bent u ongetwijfeld ook zo
sportief om voor de lasten op te draaien: schadevergoeding betalen voor het stelen
van de vruchten van honderden jaren gratis arbeid. Want wat dacht u dan? Het is toch
een welbekend Nederlands principe dat tegenover lusten lasten staan?

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Obama en de grap van good governance
De CIA zette reeds de eerste president van het eerste land in het Afrika ten zuiden
van de Sahara, Kwamé Nkrumah, af. Nadien mocht deze man, die sterke Pan-Afrikaanse
idealen koesterde, co-president worden van Guinee van president Sekou Touré. Echter,
ook aldaar trachtte de VS Nkrumah (en Sekou Touré) te vermoorden middels het steunen
van de Portugese invasie van Guinee. De beruchte geheime dienst van de VS had er ook
geen moeite mee Patrice Lumumba te vermoorden, de eerste regeringsleider van het
vlag-onafhankelijke Congo. Eveneens waren er plannen Amilcar Cabral van de
Kaap-Verdische eilanden te vermoorden.

Het is ook van belang te weten dat de VS de volgende verachtelijke Afrikaanse
leiders (of leiders die in Afrika regeerden) hebben gesteund; Mobutu van Zaïre
[Congo] (1965-1997), Houphet Boigny van Ivoorkust (1960-1993), Ian Smith van
Rhodesië [Zimbabwe] (1953-1980), Said Barre van Somalië (1978-1991), Arap Moi van
Kenia (1978-2003), Hastings Banda van Malawi (1962-1995), Omar Bongo van Gabon
(1967-2009).

Dan hebben we het nog niet gehad over de verschillende destructieve bewegingen die
--juist alweer de CIA--getraind en bewapend heeft en met die opgepikte skills en
vuurkracht van de gelegenheid gebruik gemaakt hebben om miljoenen Afrikanen een
kopje kleiner te maken. Dat zijn bewegingen zoals de UNITA van Jonas Savimbi te
Angola, Renema van Afonso Dhlakama te mozambique, danwel de Selous Scouts te
Zimbabwe. Allemaal gewelddadige bewegingen die de CIA een fikse duw gaf om diverse
regeringen die de VS niet zag zitten omver te werpen. En dan hadden we tot nogtoe
geen woord gerept over de steun die de VS gegeven heeft aan apartheid Zuid-Afrika.

Het bovenstaande lijstje bekijkende is het heel grappig dat de huidige Amerikaanse
president in Afrika, Ghana, kwam paternaliseren over goed bestuur. Wie denkt die man
voor de mal te houden? Waarschijnlijk denkt hij dat Afrikanen knettergek zijn, want
anders kun je toch als Amerikaans staatshoofd niet met droge ogen komen pleiten voor
'good governance'? De beste man helpt Afrika vele malen beter door de CIA top te
verbieden nog progressieve Afrikaanse regeringen te destabiliseren/omver te werpen
die hun land willen opbouwen. Als een manipulerende wereldmacht zelf de grootst
mogelijke boeven met het volle gewicht support, hoe kan er dan ooit universeel 'good
governance' komen in een geplaagd werelddeel als Afrika?

Of alhoewel, laten we een slag om de arm houden: of de Ghanesen knettergek zijn weet
ik eigenlijk niet. Want sommige Ghanesen hadden toch echt even het gevoel dat de
lieve heer wedergekeerd was op de Afrikaanse aard...Laten we het er maar op houden
dat niet alle Ghanesen knettergek zijn. Er waren wel degelijk Ghanesen, zoals Sekou
Nkumah, die moeiteloos door het glanzende bladgoud heenkeken.

Wat Obama daadwerkelijk kwam doen in Afrika was een draagvlak creëren om de Chinezen
ter plaatse de plaat te doen poetsen. China heeft de afgelopen tijd behoorlijk in
Afrika geïnvesteerd, en sluit in vergelijking met de Westerse landen relatief goede
contracten af in Afrikaanse landen. Het zit het Westen, de VS voorop, bepaald niet
lekker dat China zoveel van de Afrikaanse koek aan het wegsnoepen is. Vandaar dat
schijnargument over mensenrechten: over de Congo, waar het nog steeds voornamelijk
de Amerikanen zijn die de grondstoffen en mineralen wegdragen, hoor je ze (de
Amerikanen) fluisteren over mensenrechten, doch over Soedan schreeuwen ze weer moord
en brand. Waarschijnlijk omdat aldaar voornamelijk China de sleutel heeft tot de
plaatselijke grondstoffen en mineralen. Niettegenstaande dat er in de Congo een
genocide heerst die vele malen die van Soedan overtreft. Weer een bewijs dat de VS
niet de waarachtige mondiale kampioen van democratie en mensenrechten zijn, doch dat
mensenrechten tactisch worden gepromoot om geopolitieke en economische belangen te
maskeren.

Helemaal nog niets heeft vooralsnog uitgewezen dat sinds de huidkleur van de
Amerikaanse president veranderd is het Amerikaanse beleid richting Zwarte mensen
en/of het continent Afrika altruïstisch is geworden. Integendeel zelfs, zou betoogd
kunnen worden. De slachtoffers van orkaan Katrina bijvoorbeeld worden nog net zo
belabberd afgescheept als onder het vorige staatshoofd. Doch daar mag je niets over
zeggen, want Obama is geen president van Zwart Amerika, hij is president van Amerika
(alsof Zwart Amerika geen onderdeel uitmaakt van Amerika en er dus geen beleid voor
gemaakt zou moeten worden). Maar hopelijk hebben de Afrikanen uiteindelijk genoeg
koni dat inmiddels klassieke argument ter verdediging van Obama heel droog vanuit
hun eigen bril te interpreteren: Obama is president van Amerika, niet van (Zwart)
Afrika, dus moeten we zijn geopolitieke en economische plannen trachten te doorzien
en zo adequaat mogelijk beantwoorden. Ongeacht diens familiaire huidkleur.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Het einde van een tijdperk...

Het is eigenlijk nog niet zo heel lang geleden dat de overgrote meerderheid van de
Zwarte mensen, waar ook ter wereld, compleet onwetend was van hun opmerkelijke
(prékoloniale) geschiedenis. Sterker nog, eigenlijk is dat nog immer grotendeels het
geval. Wel is het gelukkig zo dat de afgelopen decennia--zeker in
Noord-Amerika--meer en meer mensen behoorlijk geïnformeerd zijn geraakt over zaken
die nog altijd vrijwel nergens onderdeel zijn van het schoolcurriculum; we gingen
dingen leren over de Afrikaanse oorsprong van de beschaving, over hoe de Grieken hun
kennis geplagieerd hebben uit Kemet, dat Zwarte mensen lang voor Columbus reeds in
de Amerika's waren, over Zwarte mensen die belangrijke uitvindingen hebben gedaan,
over de ware oorsprong van racisme, en ga zo maar door. In de jaren '80 was er zelfs
sprake van een ware Black books revolution, pijn doende aan de mythe dat Zwarte
mensen allergisch zijn voor lezen.

Het was een tijdperk dat een nieuwe muzieksoort in korte tijd mega populair werd bij
jong Zwart Amerika. En zelfs deze muzieksoort ging aanvankelijk mee met de flow en
stimuleerde jongeren zich in hun geschiedenis te verdiepen. Tayannah Lee McQuillar
reminisces uit haar jeugd: “Het was een tijd dat MCs niet bang waren zich van hun
fans te vervreemden als ze lieten horen wat ze allemaal wisten, want de fans waren
er net zo op gebrand om een complexe rhyme lijn voor lijn te analyseren en de
creativiteit erachter te prijzen. Als gevolg van deze invloed zijn vele fans
uitgedaagd geraakt om hogere kennis te gaan zoeken hetgeen hen uiteindelijk bracht
tot de herontdekking van klassieke afrocentrische literatuur van het begin van de
eeuw en het Black Power Movement tijdperk.”

Een grappig en opmerkelijk moment in één van de lectures van wijlen dr. Van Sertima
dat tevens aangeeft wat voor impact Hip-Hop had, was waar hij opmerkte dat zijn
zoons--die voordien iets hadden van laat die man maar slap praten uit zijn nek--hem
pas serieus begonnen te nemen toen Public Enemy delen van speeches van hem had
gesampled in een liedje: “Daddy, you are on Public Enemy!” En dus onmiddelijk
gigantisch aan status won bij zijn voorheen matig geïnteresseerde zoons.

Het valt nu wellicht nauwelijks meer voor te stellen, doch er is zelfs een epoch
geweest dat informatie over onszelf mainstream was op de Amerikaanse tv. Ja
werkelijk, vorsers als dr. John Henrik Clarke, dr. Ben, Ivan Van Sertima, etc.,
waren eens prime time te zien op indertijd populaire Noord-Amerikaanse talkshows als
Geraldo, Donahue en de Oprah Winfrey Show. Echter, toen de makers van die beroemde
tv shows begonnen te beseffen wat voor een effect het had werd de klok snel weer
terug gedraaid.

Wat te denken van de muziekindustrie? Het karakter van de Hip-Hop artiest veranderde
snel. Ironisch genoeg juist na de release van de film Malcolm X van Spike Lee.
Conscious rap was over haar momentum heen. Het publiek wilde nu iets anders horen.
Ice Cube zei hierover: “Tegen die tijd wilde niemand meer naar die conscious rap
luisteren. Dat hele tijdperk bereikte het hoogtepunt met de release van die film
over Malcolm X. The G-funk era was aanstaande. Er kwam een heel andere toon in de
muziek. De mensen wilden rap niet meer al te serieus nemen.” Hier kan natuurlijk aan
toe worden gevoegd dat ook het witte establishment, dat alle onafhankelijke Zwarte
labels opkocht in de loop van de jaren '90, er niet zo dol op was (let wel, er is
nog altijd conscious Hip-Hop, maar het is niet meer in de mainstream. Het is reeds
lange tijd gemarginaliseerd).

Malcolm X heeft wel gezegd dat “de grootste misdaad van de witte man was om ons te
leren onszelf te haten.” Gelukkig was zoals hierboven aangegeven in de 20e eeuw een
generatie geleerden actief die velen van ons geholpen heeft onszelf te accepteren
zoals we zijn. Helaas is 25 mei jongstleden één van de laatsten onder hen
heengegaan, dr. Ivan Van Sertima. Eén van de voormannen van de beweging die in de
jaren '80 en '90 tot groot ongenoegen van het witte establishment zoveel Zwarte
mensen in Noord-Amerika in het bijzonder, doch eigenlijk over de ganze wereld, er
bewust van maakten dat ze een respectabele geschiedenis hebben.

Verschillende grote geleerden die velen van ons het licht hebben doen zien zoals dr.
Cheikh Anta Diop (1986), dr. Chancellor Williams (1993), dr. John Henrik Clarke
(1998), Asa Hilliard (2007) waren dr. Van Sertima voorgegaan (en verscheidene
anderen!). Welliswaar is de gecelebreerde dr. Ben nog onder ons, maar ook hij lijdt
onder ziekte. Of met andere woorden, een generatie briljante Zwarte geleerden die
heel hard hebben gestreden en heel veel hebben geleden om ons zaken bij te brengen
die we nooit op school zouden leren is praktisch heengegaan. En hiermee lijkt echt
een memorabel tijdperk tot een einde te komen.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

Koningin Nefertiti

Recentelijk bleek dus--na jaren van controverse--dat de in het collectieve
bewustzijn zo'n belangrijke rol spelende koningin Cleopatra VII toch een Zwarte
vrouw was. Dat werd helder na de vondst en bestudering van de mummie van Cleopatra's
zuster. Hadden al die (Zwarte) geleerden die reeds decennia beweerden dat
betreffende dame een donkere huidkleur had dus toch gelijk. Zijn ze jarenlang om
belachelijk gemaakt door eurocentrische gatekeepers, maar ja, zoals we weten lacht
degene die het laatst lacht immer het best. Hebben wij eerder ook over bericht.

Doch de herschrijving van de antieke geschiedenis van Afrika gaat in rap tempo door.
Zijn we nog nauwelijks bekomen van de discussie over Cleopatra, komt er alweer
oudheidkundig nieuws. Deze maal speelt Nefertiti de hoofdrol. Die andere beroemde
koningin uit de Nijlvallei over wiens etniciteit een grote controverse heerste in de
jaren '90. Beroemde Zwarte geleerden als dr. Ivan Van Sertima spraken zelfs openlijk
hun grote twijfel uit over de Afrikaanse afkomst van zowel Cleopatra als Nefertiti.
Tot teleurstelling van velen.

Wat was het probleem namelijk? Het wereldberoemde beeld van Nefertiti, de Berlin
buste, leek veel meer op een Europees dan Afrikaans. Op grond daarvan durfden vele
savanten die voor hun reputatie vreesden het niet aan om Nefertiti te claimen,
ondanks dat vele vrouwen van kleur een ketting droegen met een hanger in de vorm van
de fameuse Berlijn buste. Aan de andere kant, op de muren van het antieke Kemit
(land van de Zwart geschapen mensen) werden zowel Nefertiti, haar echtgenoot
Achnaton als haar kinderen afgebeeld met gelaatstrekken die we doorgaans
toeschrijven aan Zwarte Afrikanen. Dat bracht dus verwarring. Welk type afbeelding
zou nu het meest natuurgetrouw zijn geweest, de Berlijn buste of de afbeeldingen op
de muren van Kemet?

In ieder geval, altijd kon gewezen worden op de Berlin buste als iemand tegen de zin
in van het establishment oreerde dat Nefertiti een Afrikaanse vrouw was. Hoe
bedoelde u? De Berlijn buste sprak toch boekdelen? Bent u wel goed gezond tussen de
oortjes? Desalniettemin had De onafhankelijke Egyptoloog John Anthony West ook zo
zijn twijfels over de authenticiteit van de Berlin buste (ook al was het niet zijn
intentie iets te zeggen over Nefertiti's etniciteit). Zo schreef de man reeds in
1985: “De beroemde buste van Nefertiti, Akhnaton's vrouw, en één van de mooiste
vrouwen ooit afgebeeld, is naar alle waarschijnlijkheid niet Nefertiti.”

De Zwitsterse kunsthistoricus Stierlin lijkt nu uitkomst te hebben geboden. De buste
is een copie van een Egyptisch origineel dat gebruikt werd om pigment te testen,
wijst zijn onderzoek uit. De trots van de eurocentrische Egyptologie dus inderdaad
niet authentiek. Dat wil zeggen dat het in 1912 vervaardigd is in opdracht van de
Duitse archeoloog Ludwich Borchardt door kunstenaar Gerardt Marks. Echter, het
noodlot wilde dat het borstbeeld in 1912 bewonderd werd door een Duitse prins. De
betreffende archeoloog had niet het lef zijn hooggeplaatste gast, de prins,
belachelijk te maken door op te merken dat de buste in kwestie in werkelijkheid in
zijn opdracht was gefabriceerd. Zodoende was een mythe geboren op grond waarvan
eurocentrische geleerden de Afrikaanse afkomst van Nefertiti konden betwisten.

Het vreemde is ook dat nergens de vondst van de buste beschreven staat, noch de
komst van de buste naar Duitsland; de eerste wetenschappelijke studie van de buste
dateert pas uit 1923. Opmerkelijk is het dat zelfs archeoloog Borchardt niet eens de
moeite heeft genomen om een omschrijving na te laten van zo'n 'ontdekking' van
werelbelang! Daarnaast is de stijl niet Egyptisch; het beeld heeft niet eens een
linkeroog, hetgeen een grote belediging is voor de oude Egyptenaren die geloofden
dat het beeld de persoon zelf was. Bovendien waren de schouders verticaal gehakt,
zoals dat in Europa sinds de 19e eeuw gedaan wordt, in tegenstelling tot de
Egyptenaren die de schouders horizontaal hakten. Bovenal zijn de gelaatstrekken
benadrukt op een manier die karakteristiek is voor de zogenaamde Art Nouveau.

Weer dat welbekende verhaaltje van de waarheid als snelheidsduivel in conflict met
de leugen. Wij wisten het natuurlijk allang. Er klopte sowieso iets niet met dat
beeld te Berlijn. De uitgebeelde persoon die de prestigieuse blauwe kroon droeg,
waaruit onherroepelijk bleek dat het om iemand ging behorend tot het allerhoogste
echelon van de Nijlvallei samenleving. Eind goed al goed. Nefertiti is terug waar ze
thuis hoort: in het pantheon van Afrikaanse heldinnen.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

De Amerikaanse president buigt diep

Een Surinaamse voetballer liet een paar jaar geleden een biografie van zichzelf
schrijven met als titel Deze #@$% buigt voor niemand. Het is natuurlijk heel jammer
dat betreffende het woord #@$% weer moest gebruiken, doch het statement dat hij voor
niemand buigt was verder uitstekend. De inhoud van het boek heeft veel mensen boos
gemaakt, maar ach, wie de schoen past trekke hem aan zullen we maar zeggen...

Het is 1324. De vermaarde keizer van Mali, mansa Musa, de rijkste man ter wereld, is
in Caïro, op doorreis naar Mekka. Zijn entourage is ongekend. Zoveel als 60.000 man
waaronder 500 bedienden bedekt met goud, die ieder ook een baar goud dragen van
bijna 2 kilo en 80 kamelen allen beladen met 250 pond goudstof. Een bediende van de
sultan van Egypte nodigde Mansa Musa uit de sultan in zijn paleis te bezoeken.
Echter, de keizer van Mali blijft excuses maken om maar niet de sultan te hoeven
ontmoeten. Op zijn beurt blijft de bediende van de sultan onophoudelijk de keizer
uitnodigen, omdat het protocol voorschreef dat hij niet zonder het hoge bezoek uit
Mali mocht terukeren.

Uiteindelijk gaat de keizer toch in op de uitnodiging, eenmaal in het paleis
aangekomen wordt hem geboden in de aanwezigheid van de sultan van Egypte de grond te
kussen. Doch de trotse Mansa Musa weigert dat te doen en blijft ook steevast
weigeren, zeggende: “Hoe is dit mogelijk?” Uiteindelijk stapt een wijze man in het
gevolg van Mansa Musa naar hem toe en fluistert iets in diens oor. Blijkbaar is er
een oplossing gevonden. Mansa Musa ging nu wel naar de grond, maar voordat hij dat
deed verklaart hij luid: “Ik buig naar de grond voor Allah die mij geschapen heeft
en mij in deze wereld heeft gebracht.” Daarop stond de sultan eventjes op om de
keizer van Mali uit te nodigen naast hem te komen zitten, en beide heersers hadden
een langdurige conversatie. Mansa had dus uiteindelijk niet gebogen voor de sultan
van Egypte. Als de keizer het paleis van de sultan verlaat krijgt hij van de sultan
vele geschenken voor hemzelf, zijn hovelingen en eigenlijk iedereen die met hem mee
was gekomen naar het paleis.

Nu dan president Barack Obama. In de ogen van het gepeupel de machtigste man ter
wereld. Volgens menigeen zelfs de machtigste Zwarte man ooit! Hij bekleedt het
presidentschap van een machtig en trots volk. Daarom heeft ook (tot zover men het
had kunnen controleren althans) volgens het protocol nog nooit een Amerikaanse
president gebogen voor welke monarch ter wereld dan ook. De president van de
Verenigde Staten van Noord-Amerika buigt voor niemand! Of toch wel sinds kort.
Tijdens zijn recente buitenlandse reis boog de heer Obama tot grote ontzetting van
vele Yankees zo maar voor koning Fahd van Saoedië-Arabië. Hetgeen dus impliceert dat
deze boven de president van het (nog altijd) machtigste land ter wereld staat.
Interessant. Keizer Mansa Musa boog slechts voor Allah, maar weigerde dat te doen
voor de koning van Egypte. En zelfs een 'schelm' als Winston Bogarde blijkt meer
trots te hebben dan de op papier machtigste Zwarte man ooit.

Verder interesseert de 'vernedering' die veel bewoners van de VS voelden vanwege het
feit dat hun presidentschap voor het eerst in de historie boog voor een monarchie.
Ik denk eerder dat die buiging van Barack symbolisch is voor de veranderende
machtsverhoudingen in de wereld. De president van de VS moet sowieso heel diep
buigen voor de Arabieren, ze smeken om zich vooral in dollars te laten blijven
betalen voor hun olie, want zodra ze andere valuta gaan accepteren dan is het
definitief einde oefening voor de VS; dan is de dollar meteen net zoveel waard als
het papier waarvan het gemaakt is. Dus hoe vernederend sommige Yankees die buiging
ook ervaren hebben, je kunt ook zeggen dat die buiging getuigde van realiteitszin.
Mansa Musa was in zijn dagen de heerser van het rijkste land ter wereld en kon het
zich daarom veroorloven voor niemand dan Allah te buigen.

Los van dat, als je sommige Nederlandse media mag geloven dan was Obama's
buitenlandse trip een mega succes. Niets is minder waar. De president boog
figuurlijk eveneens diep. In de eerste plaats voor Turkije: voor de verkiezingen
beloofde hij plechtig Turkije aan te gaan spreken op de controverse rond de
Armeniërs. Eenmaal in Turkije repte hij daar geen woord over. Sterker nog, hij moest
Turkije zwaar tegemoet komen met verschillende hoge benoemingen in de NAVO-top, en
de Deense premier moest alsnog zijn excuses aanbieden aan de moslimwereld voor de
manier hoe hij met de cartoon twisten omging. Daarnast moest Obama de bondgenoten
zover krijgen om nieuwe grote aantallen soldaten te leveren voor de Afganistan
missie. Is faliekant mislukt. Hij wist slechts een schamele 3.000 man los te
peuteren van de Europeanen. In ieder geval, Obama zal--in tegenstelling tot
Bogarde--nooit meer met droge ogen een boek kunnen schrijven waarin hij betoogt voor
niemand te buigen.


Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapub.com

De mythe van Obama als vredesduif

George Bush beloofde een boel voor hij aan de macht kwam. Zo zei hij luid en
duidelijk dat onder zijn bewind de VS niet meer de politieman van de wereld zou gaan
spelen. Nou, we weten wat er van die toezegging terecht gekomen is. Echter, wat veel
mensen weigeren te horen is dat zijn messiaanse opvolger eveneens allerlei beloftes
heeft gedaan die hij eigenlijk al gebroken had voor hij überhaupt de sleutelbos van
Het Witte Huis overhandigd had gekregen.

Door een geslepen campagne is er een beeld geschapen dat Obama een ware vredesduif
is; hij zou als enige belangrijke kandidaat tegen de Irak-oorlog zijn geweest.
Jammerlijk genoeg doen vele journalisten hun werk niet goed, anders was deze
luchtballon reeds lang genadeloos lek geprikt. De feiten liggen namelijk evident een
tikje anders...

In 2002 voerde Obama campagne om herkozen te worden voor de senaat van Illinois.
Daarvoor deed hij het meest linkse district van betreffende staat aan. Om aldaar te
scoren had hij geen andere keus dan een standpunt in te nemen tegen de toen
aanstaande oorlog. Anders zou hij weggeboed worden. Doch ondanks dat zijn publiek
van die avond zeer anti-oorlog was hield Obama desalniettemin heel duidelijk een
aantal slagen om de arm gerelateerd aan het voeren van oorlog. En dat viel niet in
goede aarde bij zijn toehoorders.

Buiten dat, los van het feit of hij nu wel of niet rechtgeaard een standpunt innam
in dat bijzonder linkse kiesdistrict, in 2002-2003 deed Barack Obama er totaal niet
toe; hij was indertijd een onbekende plaatselijke politicus die lichtmijlen
verwijderd was van het nationale politieke debat. Dus wat hij vond was niet zo
relevant.

Opmerkelijk, de befaamde anti-oorlogsspeech waar omheen een hele mythologie
gecreëerd is, werd in 2003, toen de Irak-oorlog gewonnen leek en George Bush
ongekend populair was in de VS, van Obama's website verwijderd, samen met ieder
ander bewijs dat Obama ooit tegen de oorlog was geweest. Oplettende Zwarte
journalisten ontging deze switch niet en riepen Barack tot de orde. Bang om zijn
linkse aahang te verliezen werd de gewraakte speech weer op de site geplaatst, doch
weggemoffeld, niet meer zo prominent als voordien. In ieder geval, deze sneakie move
lijkt het opportunistische karakter van de heer Obama's anti-oorlogsspeech uit 2002
te bevestigen.

Sterker nog, Obama zou later zelf zeggen dat hij niet zou weten of hij tegen de
oorlog zou zijn als hij in 2003 in de senaat had gezeten. Zo gaf hij in 2004 toe:
“Wat ik gedaan zou hebben? Ik weet het niet, ik beschouw dat niet als een eenvoudige
beslissing, en ik was zeer zeker niet in de positie om te stemmen indertijd. Ik denk
dat er ruimte is om het niet met elkaar eens te zijn over die aanvankelijke
beslissing”...En ook dit antwoord van Obama klinkt beslist niet als een principieel
anti-oorlogs standpunt, doch riekt eerder heel sterk naar onvervalst opportunisme.

En om de mythe van Obama als vredesduif nog verder te ontrafelen, op 27 juli 2004
spitte meneer tegen de Chicago Tribune over de Irak-oorlog: “Er is niet veel
verschil tussen mijn positie en George Bush' positie op dit moment”, en in zijn in
2006 gepubliceerde boek The Audicity of Hope staat weer: “...op de merites
beschouwde ik de zaak tegen de oorlog niet waterdicht”. Eveneens zei hij in 2006:
“Ik waak er altijd voor erbij te zeggen dat ik niet in de senaat zat, dus wellicht
was de reden dat ik het zo'n slecht idee vond dat ik geen informatie had van de
inlichtingen diensten van de VS. En voor hen die die informatie wel hadden had dat
kunnen leiden tot heel andere keuzes.”

Dus met andere woorden, er is geen enkele aanwijzing dat Obama tegen de oorlog zou
hebben gestemd mocht hij begin 2003 in de senaat hebben gezeten. Zeker als men
bedenkt dat Obama--toen hij eenmaal in de senaat zat vanaf 2004--alle
oorlogsmaatregelen van George Bush jr. heeft ondersteund. Daarom is het ook zo
onwerkelijk dat het hele mainstream journaille nog immer de mythe conserveert dat
Obama immer tegen de Irak-oorlog is geweest.

2 bad: de cabaretier voorstelling kreeg onlangs zelfs een wrang vervolg. Obama had
namelijk besloten dat 50.000 Yankee troepen langere tijd in Irak zullen blijven,
doch op één of andere onverklaarbare wijze beledigde het NOS journaal ieders
intelligentie die geen Obamofiel is door te openen met: “binnen 19 maanden weg uit
Irak.” Neen! Ten eerste ontploft dat besluit van de mitsen en maren, eensgelijk
George Bush' besluit uit 2003 dat de VS binnen 6 maanden weg zou zijn uit Irak (we
weten hoe dat afliep!), daarnaast staat er slechts bij de voetnoten bij dat de VS
niet binnen 19 maanden gaan vertrekken: 50.000 troepen blijven plakken, dus hoe dan?
Waarom trappen zoveel mensen in deze doorzichtige demagogie? En dan hadden we in
deze uiteenzetting letterlijk nog geen woord gerept over de oorlog in
Afganistan/Pakistan die hij aan het uitbreiden is...

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Obama en het schijngevecht met Wall Street

“Hey, wat is dit? Ik kijk net tv en ik zie juist dat Obama zegt dat hij de bonussen
van die Wall Street bankiers aan banden gaat leggen; er komt een salary cap van
$500.000,-, dus hoe kom jij er in god's naam bij dat Obama aan een touwtje hangt bij
Wall Street?”, beet een broeder mij telefonisch onlangs toe. Aan de felle,
verongelijkte reactie van die broeder maakte ik op dat hij (1) Obama voornamelijk
volgt via de mainstream media (2) Nooit het boek De Heerser van Machiavelli heeft
gelezen (3) Ondanks zijn eerdere stellige bewering niet tot de harde kern van
Obama-aanbidders te behoren in zijn onderbewustzijn nog immer zwaar aan de messias
is gehecht.

Rechtstreeks naar de nitty-gritty: wat zijn de woorden van Obama nu precies waard
gebleken? Obama heeft al zo vaak gejokt dat als hij Pinokkio was zijn neus nu reeds
het ganze Witte Huis zou opvullen. Neem bijvoorbeeld zijn eerdere plechtige belofte
dat hij geen lobbyisten in zijn kabinet zou benoemen; de realiteit werd uiteindelijk
dat zijn ganze kabinet uit (voornamelijk) Wall Street lobbyisten bestaat. Nog nooit
in de geschiedenis hebben er zoveel Wall Street mannetjes en vrouwtjes in een
Amerikaanse regering plaats mogen nemen. Een andere leugen was zijn belofte aan
witte arbeiders dat hij uit de NAFTA (Noord-Amerikaanse unie) zou stappen als hij
president zou worden. De president van Canada kwam onmiddelijk om opheldering
vragen, doch Obama's economische adviseur Goolsbee stelde de buurman snel gerust:
het was slechts retoriek om stemmen te winnen, Barack zou nooit uit de NAFTA
stappen. We zouden zo eindeloos door kunnen gaan met het bediscussiëren van door
Obama gedebiteerde onwaarheden, zoals bijvoorbeeld zijn oneerlijkheid betreffende de
PATRIOTT act en de FISA act, maar chronisch ruimtegebrek gebiedt ons deze opsomming
nu te staken.

Natuurlijk, die zo breed in de internationale media uitgemeten klacht van Obama was
gewoon een doorzichtige pr stunt. Insiders zeiden onmiddelijk dat het één grote grap
was, want Obama zelf was toch nota bene de grote motor achter de bailout van 700
miljard in oktober? Hij was het toch die zichzelf suf belde om toen collega
senatoren over de streep te trekken, in het bijzonder de Black Caucus? Waarom eisde
hij in oktober niet meteen dat er een clausule werd ingevoegd dat Wall Street geen
ordinaire bonussen mocht gaan verstrekken van belastinggeld? Waarom komt hij daar
schijnheilig pas over klagen nadat het kalf reeds verdronken is? En waarom repte de
Nederlandse pers daar geen yota over?

Echter, ondanks de schijnaanval van Obama zijn er nog steeds wel een paar mensen die
verbaasd zijn waarom die corrupte bankiers, die nota bene door hun wanbeleid de
economie in de soep hebben laten lopen en daarna nog het ongelovelijke lef hadden
zichzelf miljarden aan bonussen te verschaffen, niet afgevoerd worden in handboeien.
Want hoeveel mensen zijn er niet om minder op een kamertje gezet waar ze kunnen
nadenken over hun zonden? Dan is het toch sowieso moeilijk te snappen dat zulke
lieden nog immer $500.000,- per jaargang mogen innen? Ik bedoel, probeer als gewone
man maar eens uitkeringsfraude te plegen, of subsidiegeld te verduisteren, kijk dan
wat er gebeurt. Dan hoe kan het dat anderen hun werk niet goed doen (er worden grote
verliezen geleden) en desondanks toch miljarden van door de overheid toegestopt geld
aanwenden ten eigen voordeel? Als een outsider geld pakt van een bank heet het een
bankroof, doet een bankier dat dan heet dat een bonus...

Doch we gaan nog een stapje verder. Zelfs die salaris cap van $500.000,- is
demagogisch. Het werd zoals gezegd met veel kabaal gepresenteerd als een keiharde
maatregel, maar wat er op tv niet bij gezegd werd is dat het een papieren tijger is
aangezien het op alle mogelijk manieren kan worden ontzeild. Aandelen opties
bijvoorbeeld vallen buiten de salary cap, bovendien geldt het ook niet voor de
oorspronkelijke ontvangers van miljarden aan TARP (Troubled Asset Relief Program).
In dat opzicht verschilt Wouter Bos--die door de staat schadeloos gestelde
Nederlandse bankiers toestaat hun bonussen van dit jaar te behouden-- dus niets van
zijn idool Obama.

Wat nu? Het controversiële stimuleringsplan van dik 800 miljard dollar is er nog
niet of nauwelijks door, of minister van economische zaken Timothy Geithner komt
alweer met een nieuwe bailout voor zijn Wall Street bazen van liefst een biljoen
dollar. Ziet men de tactiek? Barack Obama is als zo'n meneer die met mooie gladde
praatjes huis aan huis gaat om laptops aan de man te brengen; de mensen dolblij en
250 euro lichter makend, totdat ze op een kwade dag, zeg een maand of drie, weer
eens hun schootcomputer aan de praat trachten te krijgen. Doch vergeefs. Dan pas
blijken sommige peeps pas in staat te zijn de gladde praatjes van die aardige meneer
aan de deur in de juiste context te plaatsen.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Hoe Obama's vijanden hem groot maken

Ik ben nog steeds van mening dat Obama niet de grote messias is. Net zo zeer ik nog
steeds vind dat de Zwarte massa een grote mate van naïviteit tot uiting heeft
gebracht met hun vrijwel unanieme onvoorwaardelijke omarming van Barack Obama. Het
valt emotioneel natuurlijk wel te vatten, want de bizarre strijd die Martin Luther
King en consorten hebben moeten voeren ligt nog ochtendvers in het collectieve
geheugen, maar toch, waarom is iedereen desondanks blind voor het feit dat Obama
(financieel) in het zadel is geholpen door hebzuchtige Wall Street bankiers en dat
hij vanaf het begin geflankeerd werd door ronduit dubieuse adviseurs, Zbigniew
Brzezinski voorop? En waarom maalt niemand erom dat hij aan vrijwel iedere
congruentie concrete toezeggingen kon doen met exceptie van Zwarten? Zwarte
Amerikanen zijn toch ook Amerikanen dus moet daar toch ook gewoon beleid voor worden
gemaakt?

Al goed, dat status symbool is voorlopig zaligmakend. En inderdaad, dit voor velen
blijkbaar ultieme status symbool had nooit vorm kunnen krijgen zonder de strijd die
Martin Luther King en consorten hebben gevoerd. Echter, vergeet ook de rol niet die
Zwarte sport-en muzieksterren de afgelopen decennia hebben gespeeld. Joe Louis,
Muhammed Ali, Dr. J, Magic Johnson, Carl Lewis, Michael Jordan en natuurlijk Tiger
Woods, of de zusjes Williams, en anderzijds Sam Cooke, Otis Redding, Aretha
Franklin, Stevie Wonder, Michael Jackson, Prince, Beyonce en vele anderen, hebben
bijgedragen tot een klimaat dat uiteindelijk de succesvolle lancering van hetgeen
voor velen inderdaad het ultieme moment in de geschiedenis van Zwart Amerika is. Je
kan natuurlijk net zo hard betogen dat er misbruik gemaakt werd van dit klimaat door
de Wall Street elite om de ultieme marjonet op de troon te plaatsen, maar goed.

Doch ondanks de reserves waarmee ik naar de Barack Obama hype kijk ervaar ik veel
van de kritiek die Obama's antagonisten de ether en het net ingeslingerd hebben als
merkwaardig. Neem nou de republikeinen. Dezen hadden geen flauw benul hoe ze Barack
Obama moesten bestrijden. Uit pure onkunde kwamen ze toen maar met het praatje dat
meneer “Yes we can” een communist is; hij zou de welvaart willen herverdelen.
Schande! Echter, niet realiserend dat zulk soort retoriek als zwoele muziek in de
oorschelpen vibreerde van de minder goed geïnformeerde minder bedeelden. Want tja,
als jouw nieuwsgaring zich beperkt tot het staren naar de beeldbuis en je niet de
moeite neemt om dieper te ploegen in de verscheidene nieuwsbronnen, inderdaad, dan
wordt het beeld bij je gevoed dat de volgende Che Guevara op Noord-Amerikaanse bodem
is verschenen in de gelijkenis van de grote verlosser zoals genoemd in het boek der
openbaringen. Ondertussen de republikeinen in de waan dat ze Barack aan het kapot
maken waren, zich schijnbaar niet realiserend dat ze een boemrang gelanceerd hadden.

Maar er zijn meer elementen die Obama attackeren als heyena's op oneigenlijke
gronden. Neem nou die pastoor Mannings uit Harlem, hij raast en tiert op diverse
filmpjes alsof het voor hem een eerste levensbehoefte is. Is nergens voor nodig. Er
zijn massa's legitieme redenen om vraagtekens te zetten bij Obama, daarvoor hoef je
geen krachttermen te bezigen in de richting van diens moeder. Ook zet het geen zoden
aan de dijk van de daken te schreeuwen dat Obama een moslim is en dus geen
waarachtige christen. Is totaal irrelevant. Het geloof van Obama dat is zijn
persoonlijke keuze, dat is een zaak tussen hem en de god waarin hij gelooft.
Bovenal, voor zover bij mij bekend is dat recht om je eigen religie te mogen bepalen
vastgetekend in de Amerikaanse grondwet. Dus ik kan niets met dat geblaat van de man
dat de nieuwe president moslim zou zijn. Wat mijns insziens Mannings helemaal
diskwalificeert is het feit dat hij als Zwarte man verscheidene malen de retoriek
van hardcore racisten misbruikte door te blerren dat de Zwarte mens voor de
slavernij nog nooit een monument of wat dan ook had gebouwd en totaal
onderontwikkeld was. Zo iemand helpt Obama natuurlijk ook alleen maar sterker
worden: blijkbaar zijn de mensen die Obama niet als messias zien volledig geflipt.
Maar als je erover nadenkt, wellicht wordt Mannings wel betaald om dat beeld te
creëren dat Obama's critici compleet gestoord zijn!

Resumerend kan opgemerkt worden dat veel van Obama's critici net zo geflipt zijn als
veel van zijn die hard fans; velen onder beide groepen hebben een verkeerd plaatje
van de man. Er zijn 1001 legitieme redenen om hem met argusogen te beloeren, doch
dat ontgaat velen van zijn antagonisten helaas (eensgelijk het velen van zijn fans
ontgaat dat Obama gewoon een mens is van vlees en bloed die nota bene door allerlei
lelijke controverses is omgeven). Ogenschijnlijk niet vattend dat hun oneigenlijke
betogen hun favoriete mikpunt eerder versterken dan verzwakken.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Het rijk waar de zon nooit onder gaat

De definitieve nederlaag van Napoleon in 1815 had als gevolg dat Groot-Brittannië
het machtigste land ter wereld was geworden. Een status waarvan het 100 jaar lang,
tot het begin van de 1e wereldoorlog in 1914, mocht genieten. In dit epoch leek de
macht van de Britten oneindigend; de tentakels van de almachtige Britse marine waren
letterlijk over de gehele wereld te voelen. Het gigantische imperium dat verkregen
werd middels het zwaard werd arrogant omgedoopt tot het rijk waar de zon nooit onder
gaat.

Het nieuwe Romeinse imperium bleek eensgelijk haar klassieke voorganger echter niet
onaantastbaar. Voornamelijk vanwege hevige concurrentie vanuit het Europese vaste
land, dat uiteindelijk leidde tot de eerste pan-Europese stammen oorlog. Op een
bepaald moment in 1917 leken de gehate Teutonen zelfs hetgeen door
geschiedschrijvers als de eerste wereldoorlog wordt geëtiketteerd in hun voordeel te
gaan beslissen. Net niet dus, maar toch bleken de heersers in Londen na een tweede
pan-Europese stammen oorlog toch echt op hun retour. Dat kwam na de tweede grote
intra-Europese strijd ook symbolisch en in de werkelijke wereld snel tot uiting in
het feit dat de Britse monarach(e) zich niet meer de keizer(in) van India mocht
noemen. En dit was nog maar het begin, want vrijwel alle overzeese gebiedsdelen
zouden hun eigen onafhankelijke plaatsje in de Verenigde Naties gaan opeisen in de
komende decennia, oftewel, het leek er eens op dat de zon in het Britse rijk nooit
ten onder zou gaan, maar het onmogelijke had toch geschied: de zon was daadwerkelijk
onder gegaan in het Britse rijk en wel voorgoed.

Ja toch? De tijd dat het staatshoofd van die geografische appendix van het Europese
continent met succes haar tentakels rond de keel van subversieve politieke elementen
over de ganze aardbol kon positioneren is toch iets waar we nu nog slechts aan
herinnerd worden in de kronieken? De realiteit is dat er een Zwarte vrouw is in
Canada van Haïtiaanse afkomst die luistert naar de naam Michaëlle Jean. Was eens een
succesvol journaliste. In de tegenwoordige tijd vervult zij de functie van
gouverneur-generaal. Zeg maar vertegenwoordigster van de koningin van
Groot-Brittannië, een puur symbolische functie. Want de koningin heeft in het heden
niets meer in de melk te brokkelen...Dat dacht men!

De conservatief Stephen Harper was aan de macht gekomen middels het democratisch
mechanisme. Echter, hij wilde er meteen een controversieel economisch
stimuleringspakket doorjagen. Het parlement wees dit pakket af. Normaal is het dan
in een democratie dat het plannetje dan geen doorgang vindt. In Canada dus niet.
Harper bleef eisen dat het pakket werd aangenomen. De oppositie bleef tegen. Nou,
ondanks dat Canada een democratie zou zijn besloot de aangestelde en niet gekozen
Michaëlle Jean op aandringen van haar conservatieve (politieke) vriend Stephen
Harper het Canadese parlement op reces te sturen. Let wel, dit alles is dus gebeurd
vlak nadat er verkiezingen waren gehouden. Dus de koningin van Groot-Brittannië
staat dus nog steeds boven democratisch verkozen regeringen waarvan we dachten dat
ze onafhankelijk waren.

Iets vergelijkbaars is trouwens reeds gebeurd in het Australië van 1975. Toen
stuurde de Australische gouverneur-generaal van de koningin niet het parlement van
down under op reces, maar zette hij in naam van Hare majesteit de toenmalige
Australische premier Gough Whitlam af ten gunste van oppositie leider Malcolm
Fraser.

Nu dus Michaëlle Jean in de hoofdrol, terwijl een ieder tegen beter weten in dacht
dat ze er slechts voor spek en bonen zat. Toch ook opmerkelijk hoe rechts steeds
vaker Zwarte mensen voor het karretje spant om de kolen uit het vuur te halen. Bush
jr. gebruikte al Powell en Rice, in Nederland omarmde de VVD Hirsi Ali en het
voorlopige hoogtepunt is natuurlijk de recente schildlifting van Barack Hussein
Obama door de gewiekste Wall Street bankiers. Het is politiek strategisch opzicht
een goede zet van de rechterkant om zichzelf die facelift te geven, want het brengt
evident talloze mensen in verwarring. Doch belangrijkste les van de gebeurtenissen
in Canada van de afgelopen weken is wel dat het rijk waar de zon nooit onder gaat
nog immer in existentie is. Democratische verworvenheden in overzeese gebiedsdelen
worden nog steeds schaamteloos met voeten betreden. Het multiculturelere karakter
van de hedendaagse hoofdrolspelers ten spijt.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Rita Verdonk is gebakken lucht

Zo, wederom bevestigd: Rita Verdonk is gebakken lucht. Deze aktueelste bekenning is
nota bene gedaan door Rita's rechterhand Kay van der Linde. Rita's rechterhand pakte
een onschuldige lezing voor de studerenden met twee linkerhanden aan. Je kon er je
klok op gelijk zetten, want hij had het achteraf natuurlijk helemaal niet zo
bedoeld, zijn verhaal was, zoals gewoon bij mensen die hun mond voorbij praten op
een stijlloze wijze weer uit de context gerafeld.

Zou Rita soms op een Montessori school gevormd zijn? Want voor de nauwgezette
observeerder is het wetenschap dat mevrouwtje een soort van gedrag toont dat
moeilijk met groepsdiscipline te verenigen valt. Overal en met alles en iedereen
trapt ze keet. Zelfs als ze zelf zogenaamd aan de touwtjes trekt. Ze is een heks
zonder bezem. Doch die bezem laat ze naar alle schijn ook alleen maar thuis omdat
het anachronistisch staat bij het mantelpakje van de hedendaagse vrouwelijke
politicus. Overigens, ik sluit niet uit dat madam menigmaal voor UFO wordt aangezien
als zij bij nachte één met haar takkenbos met steel in het geniep ten hemelen
verschijnt.

Rita op haar kenmerkendst was wel toen ze het debat aanging met de breedsprakige
moslim advocaat Mohammed Enait. Dat was fatoe. Uit ellende riep mevrouw Verdonk op
gegeven momentum hard uit: “Hé, spreek normaal Nederlands”, “Ik spreek normaal
Nederlands”, antwoordde Enait droogjes, “Maar misschien is mijn Nederlands van een
te hoog niveau voor u om te begrijpen!” En dat was waar. Enait sprak Nederlands. Dat
het niveau Nederlands dat hij gebruikte voor Verdonk te hoog gegrepen was pleitte
evident niet voor haar geloofwaardigheid. Of Verdonk's oproep aan Enait een
verbetering is op vroeger, toen men subtiel een complimentje maakte aan een niet-wit
persoon als hij de taal goed zou beheersen, weet ik niet, ik weet wel dat het
opmerkelijk was dat uitgerekend integratie extremiste Verdonk een bepaald niveau
Nederlands niet aankon.

Stel voor dat Verdonk's coup poging binnen de VVD gelederen succes had mogen
proeven. Hoe zou deze voor de economische liberaliteit opkomende partij er dan nu
voor staan? Haar eigen met veel rumoer ten tonele gebrachte TON parallel leggend,
nog veel beroerder dan op huidig moment het geval is. Niemand weet nog waar het TON
van Neerlands eigen Margareth Thatcher eigenlijk voor staat. Het enige wezenlijke
dat we weten is dat Verdonk de scepter zwaait. Helaas reflecteert deze partij de
gemankeerdheid van haar leidsvrouw. Dus hoe een VVD zonder visie zou zwalken in de
2e kamer zou in retrospectie eigenlijk best een interessant schouwspel hebben kunnen
zijn geweest. In bijzondere mate dan voor die andere muiter, Geert Wilders, die had
electoraal nog meer hebben kunnen smikkelen en smullen van een VVD dat zichzelf aan
het bakken, braden, stoven en barbecuen was.

Rita werd uiteindelijk één van de grote boegbeelden van (extreem) rechts Nederland,
niettegenstaande dat ze in de uiterst linkse hoek was begonnen. Ze heeft dus over
het politieke spectrum gezwalkt. Heeft ze nog schaamteloos over gejokt ook. Ze zou
nooit lid zijn geweest van de PSP. Doch keihard bewijs in de andere richting dwongen
Rita toe te geven: ze had zich 'vergist'. Net zoals die asielzoekers waartegen ze
bij uitstek harteloos bleek in woord en daad zich wel eens 'vergistten'. Ja, over
die harteloosheid kan menig asielzoeker rumoerig meebabbelen. Inclusief voormalig
protegé Hirsi Ali die ooit zonder gêne een dansje met Verdonk opvoerde nadat ze een
debat had overleefd over haar kwalijke rol in de affaire rond de doorgesluisde
dossiers van in levensgevaar verkerende Congolese asielzoekers aan de autoriteiten
waarvoor ze juist gevlucht waren (maar goed, zoals we weten zou mevrouw Ali haar
spontane dansje met de duivel nog gaan berouwen).

Een meneer met de naam Ed Sinke was eerder de rechterhand van Verdonk en gaf later
aan dat hij zich in het fenomeen Verdonk chromelijk vergist had: Verdonk was
helemaal geen fenomeen, verre van dat. Ze luisterde slechts naar mensen die haar
narcisme voedde. Ze was gebakken lucht. Een verschijnsel dat menig fan trouwens
ontdekt als hij zijn grote idool van dichtbij mag gaan beklijken. Dan blijkt de
godheid op aard ook maar een gemankeerd mens te zijn. Mevrouw Verdonk dus ook.
Echter, triest is dat volwassen mensen als Sinke, van der Linde en vele anderen daar
pas achter kwamen nadat de schade geleden was. Als het enige thema van een politiek
leider het behoud van het Sinterklaasfeest is—een feest dat helemaal niemand wil
afschaffen in Nederland— en je gaat lange tijd als een schoothondje achter zo iemand
aanhuppelen, heb je ze dan zelf wel allemaal op een rijtje ?

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Het schaamhaar van Rouvoet

Zijne excelentie Rouvoet, een keurige welopgevoede christelijke heer van stand, zat
er wel erg ongemakkelijk bij nadat mevrouw Ineke Dezentjé Hammings van de VVD hem
verbaal ongeneerd bij de ballen vastgreep. De collega politici waren zoals het
protocol voorschrijft officieel niet gediend van deze originele wijze van
debatteren. Aan de andere kant, de mensen in de huiskamer konden hun oren veelal
eveneens nauwelijks geloven toen zij de (vanuit hun optiek) sfeer bevorderende vraag
van mevrouw Hammings richting die keurige, onberispelijke, onkreukbare streng
christelijke mijnheer hoorden slingeren.

Excellentie Rouvoet wil het zogenaamde elektronisch kinddossier invoeren. De
meerderheid van de 2e kamer is voor. Echter, de VVD fractie is fel contra. En in dit
geval heeft de VVD mijns inziens groot gelijk: natuurlijk komt al die informatie,
als het eenmaal is opgeslagen, op straat te liggen. Dus wat deze strijd betreft
hoort de VVD evident bij de good guys (of girls). Als de VVD goed doet moet dat ook
gewoon gezegd worden. Zo moeten we ook weer zijn. De VVD, vertegenwoordigd dus door
mevrouw Ineke Dezentjé Hamming, moet er terecht niets van weten dat onder de
gegevens die opgeslagen gaan worden van kinderen zelfs de geslachtskenmerken gaan
behoren.

Dus vroeg mevrouw Hamming zeer terecht hoe zijne excellentie André Rouvoet het zelf
zou vinden als in alle geuren en kleuren zijn eigen schaamstreek omschreven zou
staan in een EKD dat op straat zou belanden? Ik heb wel eens gehoord, “Wat ge zelf
niet geschiedt, doe dat ook een ander niet”, dus waarom kwam de heer Rouvoet niet
verder dan zeer ergerlijk reageren? Hij had toch gewoon gemotiveerd met ja of neen
kunnen antwoorden? Want als hij het echt zo onoverkomelijk erg vindt dat men weet
hoe zijn schaamhaar oogt, waarom wil hij dan wel dat van anderen op straat gaan
donderen? Hij had toch gewoon kunnen zeggen dat het hem niet kon schelen? Tenminste,
als hij niet hypocriet had willen overkomen dan had hij dat gewoon met de spanning
en spot van alle beeldbuis toeschouwers op zich gericht ronduit moeten
uitschreeuwen. Vervolgens had hij, in de hypothetische situatie dat de eindredacteur
van de Playgirl of soortgelijk blad hem een aanbod zou doen om van hem een niets
onthullende reportage te maken, dit met volle teugen moeten aanvaarden. In dat geval
had hij echt letterlijk en figuurlijk kunnen bewijzen dat hij een man is met ballen.

Dan kon CDA-Kamerlid mevrouw Mirjam Sterk de opstelling van de VVD wel een schaamlap
noemen om niet te hoeven praten over zaken die er echt toe doen—verwijzende dus naar
het gewraakte voorbeeld van registratie van schaamhaar waarmee mevrouw Dezentjé
Hamming de wezenlijkheid van haar standpunt cachet gaf—Maar sinds wanneer is de
privacy van mensen geen zaak meer die er echt toe doet? Het enige wat mevrouw Sterk
ten aanschouwe heeft gebracht met deze opmerking is dat ze zelf opmerkelijk sterk is
in het breien van schaamlappen om niet te hoeven discussiëren over zoiets
essentieels als het in toom houden van big brother.

Het tot in het extreme registreren van privé gegevens van mensen, dat werd toch
gerekend tot beleid kenmerkend voor totalitaire regimes? Zoiets leerden we vroeger
toch op school? Over hoe de overijver van de binnenlandse ambtenarenkaste het de
binnendringer vergemakkelijkte om zijn kwaadwilligheid ten uitvoer te brengen? Dat
wetende willen we toch geen überbureaucratie meer?

Wat is toch die obsessie van excellentie Rouvoet met andermans schaamhaar? Ik ken
dat verhaal zeer zeker wel dat juist in die streng christelijke gemeentes de
grootste aantallen bewegende beelden waarop geslachtsgemeenschap wordt beoefend
worden gekocht, maar toch, dat zijn toch andersoortige christenmensen? Dat verwacht
je toch niet van zo'n onkreukbare geachte heer van stand bekend onder de noemer
Rouvoet?

“Wat zou kleine André Rouvoet ervan vinden als in zijn Elektronisch Kinddosier zou
staan dat zijn schaamhaar donker krullend rond de penis is?” vuurde Ineke Dezentjé
Hamming dus op onze streng christelijke minister af. Arme minister Rouvoet. Deze
vorm van vloeken is hij natuurlijk totaal niet gewend in zijn kerk. Ergens kan ik
best wel begrijpen dat hij zich op dat moment voelde alsof hij volledig naakt zonder
enig schaamlap aan een middeleeuwse schandpaal vastgeketend stond. Doch aan de
andere zijde, misschien begrijpt hij nu ook een klein beetje beter hoe zijn Christen
Unie opvolger zich gaat voelen over 30 jaar als diens op straat gedonderde EKD
gegevens in de 2e kamer door de opvolgster van mevrouw Ineke Dezentjé Hamming hem
ten aanhore van het grotere publiek om de oren worden geslingerd.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Weer die goddelijke hand van Maradona

Je hebt voetballers. Je hebt voetballers gehad. Je hebt heel veel voetballers gehad.
Je hebt goede voetballers. Je hebt goede voetballers gehad. Je hebt veel goede
voetballers gehad. Je hebt hele goede voetballers gehad. Je hebt meerdere hele goede
voetballers gehad. Je hebt voetballers van de buiten categorie. Je hebt voetballers
van de buiten categorie gehad. Je hebt slechts enkele voetballers van de buiten
categorie gehad. Dan heb je uiteindelijk voetballers gehad van het niveau Pelé,
Eusebio, Cruyff, Maradona. Menig expert zal dan betogen dat Diego Maradona zelfs in
deze extreem elite categorie een klasse apart is.

Eens bracht een Kroatische voetbal pundit de klasse van pluisje op de volgende wijze
(of woorden van gelijke strekking) tot uiting: “Hij was de enige voetballer die in
zijn eentje met RKC Waalwijk de Champions League kon winnen”. Dat was nog eens een
understatement. De meeste mensen konden zich dat wel visualiseren. Zeker refererende
aan die goal tegen de Angelsaxen op dat gedenkwaardige wk te Mexico. Wordt nu
decennia na dato volgens mij nog steeds op dagelijkse basis op tv vertoond. Het was
het soort goal die tot dantoe eigenlijk alleen voorkwam in stripverhalen--Ja
natuurlijk, in het jeugdvoetbal vond het eveneens weerklank. Maar zo'n marathon solo
op een wereldkampioenschap voetbal? Daar waar de beste verdedigers ter wereld je
grijnzend opwachten? Mwahh.

Yep, Diego Maradona is de man die in 1986 het onmogelijke presteerde door een matig
Argentijns elftal in zijn eentje wereldkampioen te maken. De ene goal die hij
scoorde was nog magnifieker dan de ander. Niemand kon hem afstoppen. Want in
noodgevallen hielp de hand van god een handje. Die goddelijke interventie wordt hem
nog steeds keihard verweten door de atheïstische Engelsen. God save the queen was
het, maar dat bleek dus in 1986 toch echt uitsluitend voor de queen te gelden, niet
voor the England team. Daar hebben de Engelsen nog immer een nationaal trauma van.
Zeker de toenmalige keiharde verdediger die naar de toepasselijke naam Butcher
luistert.

Helaas is deze virtuoos die in de jaren '80 de wereld versteld deed staan vanaf de
nadagen van zijn voetbalcarrière voornamelijk in het nieuws gekomen doordat hij
eensgelijk Scarface zijn neus continu verwende met poedersuiker. Buiten dat, hij
spuwde nog net niet in het rond met een M16 op zijn vijanden (wel met een minder
destructieve variant), doch hij schijnt desalniettemin wel verdachte connecties
gehad te hebben met Tony Montana-achtige figuren...

Butcher, vele mensen zullen nog nooit van hem gehoord hebben al dan niet allang zijn
vergeten. Hij wist echter van de week wel--als huidig assistent van de bondscoach
van Schotland--mooi het wereldnieuws te halen door te suggereren dat de wereld stopt
met draaien als hij Diego Maradona geen hand geeft. Dat kan je uitproberen
natuurlijk. Er zijn toch ook genoeg mannetjes die Verdonk weigeren een hand te
geven? Dus waarom mag hij niet uittesten of de wereld stopt met draaien omdat hij
geen handje geeft? Bovenal, heeft hij straks ook een heldenverhaal dat hij tegen
zijn kleindinderen kan converseren: “Ik heb geweigerd die Diego Maradona een hand te
schudden!”, is mooi. Heeft de derde generatie Butchers meteen het trotse gevoel dat
hun peetvader een principiële weigeraar is en op gelijke voet geplaatst kan worden
met Rosa Parks. Ongetwijfeld zal de naam Butcher met hoofdletters geschreven worden
in het toekomstige geschiedenisboek dat gaat handelen over de emancipatie van de in
historisch opzicht o zo benadeelde Engelse voetballer.

De vijand van je vijand is regelmatig je vriend. Schotland is dan ook een mooie
plaats om je debut te maken als nationaal manager als je Maradona heet. Een
uitstekende tijd en gelegenheid om de atheïstische Engelsen nog eens extra zout in
de wonden te wrijven, nu decennia na dato; tegenover een welhorend Schots journaille
gaf Diego hun eeuwig verongelijkte mede-Britten een pijnlijk geschiedenislesje: “De
Engelsen moeten niet zeuren, want zelf hebben ze ook een wereldkampioenschap cadeau
gekregen door een goal die helemaal niet zat...Die bal was zo'n stuk voor de lijn!”
Inderdaad, geen speld tussen te krijgen. In 1966 werd Engeland wereldkampioen
dankzij een zeer controversieel doelpunt in de verlenging. Overigens, ik heb het
antwoord van die Butcher op dat steekhoudende tegenargument van de bondscoach van
Argentinië nog niet gehoord. Een man die niet eens het modder onder de noppen van
Diego had mogen wegkrabben komt hem nu stoer een hand weigeren. Uitstekend voorbeeld
van realiteitszin. Enfin, na afloop van al het rumoer vernam ik dat Diego zichtbaar
genietend van het veld afstapte met een 1-0 zege op Schotland. Of Diego de nacht
erna slecht geslapen heeft omwille van Butcher is verder niet bekend.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

New Wallstreet Order

Je zou toch haast even gedacht hebben dat George W. Bush jr. de definitieve
wereldhegemonie voor de VS had gevestigd...Alhoewel, wat viel er überhaupt nog te
vestigen? De overwinning van de VS was toch totaal? Met alle serieuze militaire en
economische vijanden leek reeds te zijn afgerekend zo tegen 2000? Doch schijn
bedroog blijkbaar, want er lagen een paar grote problemen op de loer waarmee de
Amerikaanse oligarchie wilde afrekenen. Zodat de postmoderne versie van het Romeinse
rijk compleet was.

Zo greep in 2001 de olie-industrie de politieke macht in Washington. George Bush had
zelf jaren in de olie industrie gewerkt en deze bedrijfstak had weelderig in zijn
campagne geïnvesteerd. Eenmaal in het oval office omringde hij zich dan ook
plichtsgetrouw met prominenten uit de Amerikaanse olie wereld. Want men moet de
macht van Amerikaanse presidenten niet te veel overschatten: het zijn doorgaans
marjonetten van het grote kapitaal. Men moet gewoon heel nuchter kijken naar welke
oligarchen de kandidaat zijn campagne bekostigen en de ideeën van zijn adviseurs.
Daaruit kan goed afgeleid worden wat voor beleid er gevoerd moet worden. Loze
beloftes ten spijt. Bush was duidelijk een olie mannetje, dus op basis daarvan kon
de toekomst voorspeld worden.

Rapporten werden gemaakt waaruit zou blijken dat de olie toevoer naar de VS in
gevaar kwam vanwege de toenemende vraag in de wereld, vanwege de afnemende voorraad
en het feit dat de meeste olievoorraden in de handen waren van nationale regeringen,
die nota bene niet immer in de eerste plaats het belang van de Verenigde Staten
voorop stelden. Tom Poes moest dus een list verzinnen. En de oplossing lag in Irak:
daar lagen de grootste onontwikkelde olievoorraden ter wereld, nog groter zelfs dan
die van het befaamde Saudië-Arabië. Ingewijden hebben dan ook verklapt dat de Bush
administration vanaf hun aantreden geobsedeerd was met Irak: vanaf het prille begin
maakten ze plannen voor een invasie van het tweestromenland. Maanden later kwam daar
9-11, en de rest is geschiedenis.

Nu is het 2008. Zoals we weten hebben de verkiezingen van 4-11 (of 11-4 zoals je
wilt) uitgewezen dat de Wallstreet bankiers aan de macht komen in 2009. Zij hebben
de campagne betaald van de winnende kandidaat. Ook is in de eerst aanstellingen van
de president-elect Wallstreet zeer ruim vertegenwoordigd. Vrijwel alle aangestelde
adviseurs zijn of afkomstig uit de financiële wereld, of het het politieke
establishment van Washington (change?). Dit in tegenstelling tot iemand als Bill
Clinton, die als president-elect nog adviseurs aanstelde uit verschillende segmenten
van de maatschappij, waaronder bijvoorbeeld vakbondsleiders. Niets daarvan zien wij
bij de nieuwe incrowd van de huidige president-elect: uitsluitend meneren en
mevrouwen die de gevestigde elite van Wallstreet en Washington vertegenwoordigen.
Dus wees niet verbaasd als er een regering komt die bij uitstek de belangen gaat
dienen van de grote bankiers. Doch dat bleek al aan de manier hoe de beste man de
beruchte schadeloos stelling van liefst 700 miljard van zijn financieerders
ondersteunde. Ondanks het feit dat de overgrote meerderheid van het Amerikaanse volk
tegen de bailout was. En zeer terecht, want heden verschijnen er berichten dat dat
gigantische bedrag aan belasting geld wordt aangewend om bonussen te verschaffen aan
bankdirecteuren...Hmm, investeren in verkiezingscampagnes is dus blijkbaar zo'n
beetje de lucratiefste investering die er is.

China heeft ook een 'bailout', maar daar worden de fondsen niet verspild om bankiers
die hun werk niet goed deden schadeloos te stellen, neen, aldaar investeert men
$585.000.000.000 in infrastructuur, transport, huisvesting en voedselproductie, met
speciale aandacht aan spoorwegen, vliegvelden en wegen. Dat lijkt mij een
realistischere manier om de economie weer op de rails te krijgen. Zeker als je weet
dat de infrastructuur van de VS in staat van ontbinding verkeert.

Ma' no spang. Er is democratisch overeengekomen in de VS dat Wallstreet een mandaat
moet krijgen om zichzelf nog vetter te mesten. Zeker de Zwarte Amerikaanse stemmer
stond daar voor liefst 96% vierkant achter. In het hypothetische geval dat de wereld
had mogen stemmen dan had er wereldwijd dezelfde trent aanschouwd kunnen worden. Dit
ondanks dat de Wallstreet oligarchen al decennia (of langer) alles uit de kast halen
om de arme (Zwarte) mensen in de VS arm te houden en zgn. ontwikkelingslanden
onderontwikkeld te laten. Wallstreet en democratie hebben dus het ultieme compromis
gevonden. Iedereen tevreden.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

The First Black President?

Dat Zwarten aan de top van de wereld kunnen staan was reeds langere tijd
gedocumenteerd. Zo zijn er zelfs Zwarte keizers van het Romeinse rijk geweest. We
denken dan aan Septimus Severus en zijn dynastie. De grote massa is hier helaas
onwetend over, en dat is jammer. Doch met name de Jamaicaanse antropoloog/
historicus J.A. Rogers heeft voor ons een eindeloze reeks prominente personen van
Afrikaanse afkomst geportretteerd die noemenswaardig zijn, door hem getypeerd als
World's Great Men of Color.

Rogers liet ons kennismaken met aan de ene kant mensen die we wel kenden, maar
waarvan we niet wisten dat ze 'Zwart' waren, aan de andere kant grootse Zwarte
figuren die totaal onbekend waren, maar een zeer indrukwekkende staat van dienst
hadden. De reeks loopt van het begin van de beschaving tot aan halverwege de 20e
eeuw. Zo zien we persoonlijkheden als Achnaton, Hannibal, Zenobia, Gibral Tarik,
Yakub al-Mansoer, Allessandro de Medici, Poesjkin, Marcus Garvey, etc. de revue
passeren, maar ook personen als wereldkampioenen boksen als Jack Johnson en Joe
Louis. En ook onbekende moderne politieke leiders als Vicente Guerrero (een Zwarte
man die de eerste president van Mexico was), Bernardo Rivadavia (een Zwarte man die
de eerste president van Argentinië was), of anders wel excellentie Cheng; een Zwarte
man uit het Caribisch gebied die minister was in het China van vkak voor de
communistische revolutie van 1949.

Rogers begon in vrede te rusten in 1966, maar had hij de kans gehad de laatste
decennia van de 20e eeuw en het begin van de 21e eeuw te documenteren, dan hadden we
ongetwijfeld nog van mooie profielen kunnen genieten van peeps als Muhammed Ali,
Malcolm X, Pelé, Philip Emeagwali, Nelson Mandela, Oprah Winfrey, de gezusters
Williams, Tiger Woods, Kofi Anan, en nog veel meer.

Bovenal, mocht Rogers vandaag de dag geleefd hebben, dan had hij deze week een ware
field-day gehad. Twee Zwarte personen in 1 week die de top van hun vakgebied
bereiken! Eerst zondag Lewis Hamilton die wereldkampioenen formule 1 auto racen
werd, midweeks Barack Obama die tot president van de Verenigde Staten van
Noord-Amerika gekozen wordt! Tja, want hoe men verder over Obama denkt, de meesten
zullen toch erkennen dat de man zijn presidentsschap een historische gebeurtenis
was. Althans, wat betreft de mainstream geschiedenis. J. A. Rogers zou het er
namelijk helemaal niet mee eens zijn dat Barack Obama de eerste Zwarte president van
de Verenigde Staten was. Hij publiceerde in 1965 reeds het pamflet “The Five Negro
Presidents” ('negro' was een aanduiding die indertijd helaas nog vaak gebruikt
werd).

De eerste twee alinea's van het pamflet luiden als volgt: “In 1963 toen procureur
generaal Kennedy en senator Javits zeiden dat het best zou kunnen dat een Zwarte man
president wordt de komende dertig jaar, kwam FACT, de meest uitgesprokene van de
grote tijdschriften, met het antwoord dat er al één geweest is in hun
JanuaryFebruary nummer met een artikel genaamd "Amerika's Eerste Zwarte President."
Het noemde Warren G. Harding als diegene en refereerde aan schriftelijke
verklaringen van oudere witte mensen die de familie Harding kenden. Doch, nog voor
Harding waren er drie andere presidenten waarvan door witte mensen luid en duidelijk
werd verklaard dat ze van Zwarte afkomst waren...Thomas Jefferson, Andrew Jackson en
Abraham Lincoln.”...

In tegenstelling tot de meesten heb ik eigenlijk nooit gedacht dat het onmogelijk
zou zijn dat een Zwarte man ooit president zou kunnen worden. Los van de “avant la
lettre Zwarte presidenten” van J.A. Rogers is de optie er al zo'n kleine twintig
jaar. Het behoorde in nog vroeger tijden zeer zeker tot de onmogelijkheden, maar ik
denk dat mocht Colin Powell in de jaren '90--nadat hij faam had verworven als chef
van staven—voor president zou hebben gerund, het huidige volksfeest tussen de acht
en zestien jaar eerder had kunnen plaatsvinden.

Al goed, van de week werd dus de eerste Zwarte president gekozen die de mainstream
pers zich kan herinneren, of in ieder geval de eerste die openlijk zegt dat hij
Zwart is. Nog nooit zo'n massa hysterie gezien. En dat wisten we; we wisten dat er
een ongekende gekte zou uitbreken mocht Obama het ovale kantoor halen. En ondanks de
vraagtekens die ik bij de dubieuse mensen plaats die rond Obama zwermen, moet ook ik
erkennen dat Obama wellicht een glazen plafond heeft ingeramd als nooit iemand
voordien. Echter, desalniettemin, we blijven de man zeer kritisch volgen.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Change is gonna come?

Sam Cooke wordt wel gezien als de beste zanger die ooit op de aardkloot heeft rond
mogen wandelen door verscheidene muziek savanten. Wel, één van zijn meest
legendarische op geluidsdrager vastgelegde kunstjes is genaamd “Change is gonna
come”. Hij brengt hierin zijn hoop op verandering van de racistische Amerikaanse
samenleving tot uiting. Nou, dit klassieke lied lijkt bij uitstek de roze wolk
waarop zovelen heden ten dage leven te symboliseren, zeker gezien het feit dat het
slogan van de ultieme hoop van zovelen letterlijk “change!” is. Jawel, de mensen
smachten naar change. Maar change van wat ?

Het gaat natuurlijk om dat magische idee dat alles mogelijk is: in de tijd van Sam
Cooke was een Zwarte man nog openlijk een tweederangs burger. Nu nog steeds, al is
het op een subtielere manier, doch alleen het feit dat een man van kleur nu zeer
serieus meedingt om in dat gebouw te resideren dat heel tekenend Het Witte Huis
heet, wordt door een niet gering aantal personen als haast wel het einde van de
geschiedenis gezien.

Ik ben eigenlijk bang dat het belangrijkste is dat er gaat veranderen is dat nu een
Zwarte man misbruikt gaat worden om zeer impopulaire maatregelen te nemen om de
Amerikaaanse financiële elite schadeloos te stellen. Ga maar na: een kandidaat
schijnt nog nooit zoveel geld toegestopt te zijn door Wallstreet als de heer Obama.
Dus ga geen schulden maken om een nieuw millennium feest voor te bereiden, doch
hamster alvast houtjes om te kunnen bijten. Verwacht ook geen duizend jaar
wereldvrede, maar graaf alvast een schuilkeldertje...

Psst, tussen alle rumoer over de bailout door is de mainstream pers helemaal
vergeten te melden dat er ondertussen ook een nieuwe defensie begroting door is
gesjeest van liefst 611 miljard, bovenop de 189.3 miljard extra uitgaven voor de
oorlogen in Irak en Afganistan. Oftewel, het defensie budget gaat de komende jaren
met 450 miljard toenemen. Let op, zowel Obama als McCain hebben vóór deze
geldverspilling gestemd.

Wat ook opmerkelijk is is dat beiden voor de ontwikkeling waren van een microwave
crowd-control wapen dat gebruikt moet gaan worden vanaf een truck. Het lijkt me een
eerlijke vraag waarom zo'n soort wapen ontwikkeld moet worden. Zou het wellicht zo
kunnen zijn dat men ongekende massa protesten verwacht als reactie op zeer
impopulaire maatregelen die genomen gaan worden en dat men daar reeds op anticipeert
middels de ontwikkeling van dit soort hightech wapens?

Want vergeet niet, zowel prominent Colin Powell als reserve man Joe Biden hebben
reeds aangegeven dat er gekke dingen gaan gebeuren. Joe Biden zei het nog het
duidelijkst: “Let op mijn woorden, het zal nog geen zes maanden duren voordat de
wereld Barack op de proef gaat stellen, zoals ze met Kennedy hebben gedaan. De
wereld loert...We gaan te maken krijgen met een internationale crisis, een
aangestookte crisis, om de moed van deze man uit te proberen”, vervolgens roept hij
zijn partij bonzen alvast op om onvoorwaardelijk achter Obama te blijven staan, want
“het gaat in eerste instantie niet duidelijk zijn dat we gelijk hebben”,
realiserende dat de pers present was en hij dus wellicht zijn mond voorbij had
gepraat, ging hij verder “Ik had dit waarschijnlijk niet allemaal moeten zeggen; het
drong ineens tot me door dat de pers hier aanzwezig is”.

Alle alarmen zouden nu hebben moeten loeien op de brandweer kazerne, maar deze slip
of the tongue waaide alweer snel over zoals ieder schandaal rond Obama gestaag
overwaait...De vele American idol fanaten zullen dus reeds binnen zes maanden wreed
van hun roze wolk gestoten worden als ik de woorden van Biden goed heb begrepen.
Hopelijk geen nieuwe valse vlag aanval à la 9-11 om een draagvlak te creëren om een
oorlog op oneigenlijke gronden te voeren. Dat zou dan ook verklaren waarom het
defensie budget weder verhoogd is ondanks de nijpende financiële crisis.

Een Zwarte man wordt nu dus kapitein van een zinkende Titanic en vermoge nu
bokkesprongen te gaan maken om man en muis te redden. De vraag is, moet je dat
willen? Gezien de historie begrijp ik ergens wel dat sommige Zwarten smachten naar
een klein beetje erkenning, doch andermaal moet dat ons niet doen verblinden. Want
als de feiten rationeel op een rijtje worden geplaatst wijst alles erop dat het
voornaamste is dat gaat veranderen is dat er een Zwart gezicht wordt gegeven aan
onvervalst Amerikaaans imperialisme. Een Zwarte kat in het nauw die zich voor aan
het bereiden is op hele rare sprongen

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Een nieuwe wereldreligie in de maak

Wat te verwachten was is gebeurd: ik heb veel mensen op de kast gekregen vanwege
mijn kritiek op een politicus. Het is echt waar, er is een ware
persoonlijkheidscultus ontstaan rond Barack Obama. Mensen denken niet meer na; dat
doet Barack wel voor ze. Mensen hebben geen politieke voorkeur meer; dat bepaalt
Barack wel voor ze. Mensen hebben geen lievelingsgerecht meer; dat bepaalt Barack
wel voor ze. Alles wat Barack doet of zegt wordt evangelie. Tegenspreken is
bijbelverbranding. Discussie is volslagen onmogelijk geworden. Critici mogen van
geluk spreken dat de brandstapel iets is van de geschiedenisboeken.

In de zgn. postmoderne tijd werd tot voor kort massa hysterie voornamelijk
geassocieerd met pop idolen en filmsterren. Klassiek daarbij zijn de toestanden
rondom de Beatles en Elvis Presley. Vooral jongeren raakten in complete extase.
Sindsdien zijn zoals bekend een hele reeks andere acts eveneens op een onrealistisch
voetstuk gezet door hun fans. Los van het feit dat de geloofwaardigheid van
betreffende fans door hun verafgoding in het geding komt, is dit soort hysterie
verder tamelijk onschuldig. De idolen spelen gewoon hun liedje of hun rol in de
film, en dat is het. Okay, sommige fans gaan zich laten gebruiken als groupies, maar
verder willen ze (in principe) niets. Anders is het met sektes en hun leiders. Ene
Jim Jones is daar een goed voorbeeld van. Om nog maar te zwijgen van politici die
massa hysterie opwekken. Hele massa's die zonder na te denken met een politicus
dwepen al ware hij John Lennon, Paul McCarthy of Elvis Presley himself. Heeft zich
eerder voorgedaan, doch daar hebben we het liever niet over.

Eens waren in ieder geval Zwarte Amerikanen behoorlijk rationeel. Dat was nog maar
een paar jaar geleden. Het was toen George W. Bush jr. in opdracht van de mensen
boven hem Irak aanviel op oneigenlijke gronden. Toen was een meerderheid van de
Amerikanen van kleur contra deze invasie. Terwijl meer dan 80% van de witte Yanks
pal achter Bush stonden en zelfs trots op hem waren. Buiten de VS stonden, tot zover
ik het kon controleren, de meeste mensen van kleur sowieso antipathiek tegenover de
Bush administration. Mijn vraag is nu, had Obama in opdracht van het kapitaal achter
hem destijds Irak binnengevallen, waren de meeste Zwarten dan wel onvoorwaardelijk
pro invasie geweest?

Waar het bij pop-en filmsterren doorgaans gaat om als makkelijk te beïnvloedbaar te
boek staande tiener(meisje)s, gaat het bij de Obama hype naast de bekende jongeren
eigenlijk om mensen van alle leeftijden. Zelfs volwassen mannen en vrouwen hebben
hun ziel volledig verkocht aan de Obama machine en hebben geen eigen mening meer.
Wat ze wel hebben zijn aardsvijanden. Dat zijn alle mensen die het niet voor 100%
met Obama en zijn adviseurs eens zijn. Die moeten de hitte van uitbranders verduren.
Als Obama zegt dat bananen recht zijn en blauw van kleur, dan is dat zo. Discussie
over.

Zelfs vrouwlief Michelle heeft haar grote verbazing voor de verafgoding van haar man
geuit, ook al was dat waarschijnlijk een slip of de tong. Michelle Obama zei: “Ik
heb moeite om de twee beelden die ik van Barack Obama heb met elkaar te verenigen.
Er is Barack het fenomeen. Hij is een fantastische spreker, Harvard Law Review, of
hoe zoiets ook mag heten, rechten professor, best-selling auteur, Grammy winnaar.
Allemaal fantastisch, niet waar? Maar er is ook de man met wie ik in één huis woon,
en die is een stuk minder indrukwekkend...Om de één of andere reden lukt het hem
maar niet om normaal boter op zijn toast te smeren, en het brood zo te behandelen
dat het niet verschaalt, ook is zijn vijfjarige kind beter in het opmaken van bedden
dan hij...De tv-versie van Barack Obama zou ik heel graag eens willen ontmoeten!”

Het allerergste wat zou kunnen gebeuren is een moord op Obama. Dan wordt de man de
ultieme martelaar. Gaat hij waarschijnlijk letterlijk de godheid worden van een
nieuwe wereldreligie. Binnen Nederland, dat beperkt is kwa geografische- en
bevolkingsomvang, hebben we reeds meegemaakt wat de effecten van een politieke moord
kunnen zijn. Ook hier zagen we een obscure man uitgroeien tot “de grootste
Nederlander aller tijden”. Dus wat staat de wereld te wachten bij een gewelddadig
einde van een man die door velen over de ganze wereld reeds bij leven als hogere
entiteit geëerd wordt? Laten we daarom het opperwezen bidden dat Barack niet
vermoord wordt, want een nieuwe wereldreligie met religieuse fanatici kan de wereld
niet aan. We willen geen kruistochten en djihads meer.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

The Other Side of the Story

“En dit hier, is onze nationale held, hij is onze grote vrijheidsstrijder!” Werd de
man aan mij voorgesteld. Hij zelf wees die kwalificatie bescheiden af, maar toch, ik
herkende zijn gezicht ergens van. Wist alleen niet waarvan. Al goed, het gesprek
gaat verder, en hij stelt op een gegeven moment voor een paar DVD's die hij gemaakt
heeft te ruilen met mijn nieuwe boek. Het bleken DVD's van de bicentenary te zijn.
Toen begon het toch duidelijker te dagen. Vroeg hem nu maar rechtstreeks of hij niet
wel eens op tv geweest was. Hij bleef er omheen praten. Vervolgens vroeg ik het maar
rechtstreeks: “Was jij het niet vorig jaar die de viering van de bicentenary
verstoorde onder het oog van de koningin van Engeland?” Het bleek helemaal te
kloppen. Toepasselijk om uitgerekend deze man zo tegen het lijf te lopen tijdens die
jaarlijkse terugkerende maand in het teken staand van de geschiedenis van de Zwarte
mens.

Black History Month. Al decennia een instituut in de VS, maar inmiddels ook in
Groot-Brittannië en dan wel in de maand oktober, waar het in de VS in februari
gecelebreerd wordt. In Nederland is het ook wel vaker getracht, maar nooit echt van
de grond gekomen. Aan de andere kant, waarom zou je maar één maand per jaar je
geschiedenis onder de aandacht kunnen brengen, en dan nota bene in de kortste maand
van het jaar? In ieder geval dan wat de VS aangaat...

Weer iets totaal nieuws. Gewend zijnde dat als Zwarte mensen een evenement
organiseren dat er veelal meer food-en beverage standjes zijn dan anderssoortige
standjes, was het verbazingwekkend om in de loop der tijd tot het besef te komen dat
er nergens in de zaal waar het betreffende evenement gehouden werd te eten of te
drinken te verkrijgen was. Had daar ook helemaal geen rekening mee gehouden.
Weinigen hadden daar rekening mee gehouden. Wel waren er boeken-en informatie stands
in overvloed. De omgekeerde wereld dus zou je haast zeggen. Ook niet goed overigens,
want wat je kreeg is een boel chagrijnige mensen die gans de tijd liepen te klagen
dat ze honger hadden. Daardoor vergaten ze helaas dus hun honger naar kennis
enigszins.

Nieuw boek gepromoot in London, althans, de Engelse vertaling van een eerder boek.
Nu The Other Side of the Story: The Golden Ages of Africa geheten. Verrassend,
verscheidene mensen bleken reeds op de hoogte te zijn van het betreffende boek,
ondanks dat het net uit is. Evenals dat verscheidene mensen die mij nog nooit eerder
hadden gezien van mij gehoord bleken te hebben, zo zie dus je maar weer.

Mijn goede vriend had een naar zijn mening zeer interessante lezing bijgewoond van
een professor. Een professor van 25 jaar oud. Hoe kwam die gozer aan al die kennis?
Hij moet het één en ander van zijn ouders meegekregen hebben, want hoe anders kan
die jongen zo jong intellectueel reeds zo ver zijn? Klonk spectaculair. Ik was er
echter niet bij, dus kon ik er geen mening over vormen. Doch later die dag wijst
mijn goede vriend hem aan: “Kijk, daar is-ie”. Even later staat hij bij mijn tafel,
en twijfelt geen moment maar koopt onmiddelijk een exemplaar van mijn boek na het
zien van de cover en de inhoudsopgave. Conversatie gaat verder, en de prangende
vraag wordt nu wel gesteld door de lezingbezoeker rechts van mij: “Ik ben erg onder
de indruk van je intellectuele onderbouwing, vertel eens, heb je dat soms van je
ouders meegekregen? Wie zijn je ouders eigenlijk?” En ja hoor, de vermoedens worden
bevestigd. De ouders van die gozer (die al een paar relevante boeken heeft
geschreven en belangrijke DVD's heeft gemaakt) bleken beroemde geleerden te zijn;
grondleggers van een ideologie. Goed voorbeeld doet blijkbaar goed volgen.

Staan er ineens een man en een vrouw heel druk te discussiëren over mijn boek.
Vooral die man heeft er heel veel over te zeggen. Op en aanmerkingen volgen elkaar
in hoog tempo op. Ik kan door de dynamiek om me heen niet alles horen, maar die man
is wel heel erg druk bezig met mijn boek. Hij komt eigenlijk aardig arrogant over.
Als ik uiteindelijk tegen hem converseer dat ik het betreffende boekwerk heb
geschreven geeft hij me tot mijn verbazing een compliment, zegt dat het heel erg
goed in elkaar zit, en koopt zelfs een exemplaar. Met ondertekening. Als hij zijn
naam zegt blijkt hij tot mijn verbazing die hele grote historicus te zijn o.a.
bekend vanwege een legendarisch debat met ene dr. Howe van Oxford
University...Damned, als uitgerekend zo'n man die zijn sporen echt wel verdiend
heeft een compliment geeft dan weegt dat toch zwaar. Sterker nog, de volgende dag
komt hij weer langs en koopt weer een exemplaar...Nu is het de bedoeling dat nog
velen zijn goede voorbeeld gaan volgen. Want de andere kant van het verhaal, over de
tijd toen wij heersten, moet gewoon wereldkundig gemaakt worden. By any means
necessary. Ook buiten een zgn. Black History Month.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

Het zwaard van Damocles

Het algemene sentiment is dat George W. Bush jr. behoort tot de allerslechtste
presidenten die de VS ooit heeft gehad. Kijkende naar de huidige positie van de VS
na acht jaar bewind van deze persoon lijkt daar ook extreem veel voor te zeggen.
Oorlogen voeren daar deed hij (of beter gezegd de mensen die achter de schermen aan
de touwtjes trekken) totaal niet moeilijk over. Oneigenlijke gronden werden daarvoor
zonder pardon uit de kast gehaald. De firma List & Bedrog draaide een top omzet. Tot
grote ontzetting van de Amerikaanse belastingbetaler overigens, want die zit mede
daardoor nu te smullen van de gebakken peren. In een paar jaartjes Bush jr. is de
Amerikaanse staatsschuld plots verdubbeld. Vaak is men zo ver gegaan om de
vergelijking te maken met niemand minder dan A.H. (niet de bekende supermarktketen).
Die vergelijking gaat echter niet helemaal op, want A.H., hoe slecht hij ook was,
hij wist in ieder geval (enige tijd) grote economische voorspoed te bewerkstelligen.
Maar George Bush? Het enige wat hem de afgelopen acht jaar gelukt is is succesvol
verkiezingen stelen.

Tja, dan John McCain. Hij moet de Republikeinse eer redden na het historische
debacel van de Bush dynastie. Oorlogsheld (vanuit Amerikaans perspectief), tevens
een havik die graag door blijft gaan met krijgertje spelen à la George W. Bush jr.
Zal goed zijn voor de reeds zieltogende Amerikaanse economie. Maar ach, de overgrote
meerderheid van de mensen in de wereld die geen kiesrecht hebben in de Verenigde
Staten zien sowieso niets in die man. Hij wordt gezien als een continuatie van
George Bush. Ik zou ook niet op hem gaan stemmen. Met of zonder die paling mevrouw
in zijn inner circle.

Verwonderlijk dat Obama nu niet al een onoverbrugbare voorsprong heeft opgebouwd op
een zwakke kandidaat als McCain (erfgenaam van George Bush), ondanks het vele geld
dat er in hem is gestoken en de fanatieke steun van de mainstream media. Dat zal
ongetwijfeld gedeeltelijk komen door een bepaald % van de witte Amerikaanse kiezers
dat onverbeterlijk racistisch is. Zeer zeker.

Echter, het is ook verbazingwekkend hoe de media Obama weg laat komen met het ene
schandaal na het andere. De politieke carrières van andere kandidaten zijn om veel
minder totaal vernietigd. Waarschijnlijk laat de bankiers elite die Obama gemaakt
hebben al deze schandalen voorlopig onder het tapijt schuiven, doch worden ze
onmiddelijk opgerakeld mocht Obama reeds in Het Witte Huis residerend verwaand
worden en gaan denken dat hij daadwerkelijk aan de touwtjes trekt in de wereld. Dan
kan hem hetzelfde lot gaan wachten als een paar van zijn backers.

Vergeet nu eventjes dat Obama als adviseurs oorlogsmisdadigers heeft als Brzezinski
(peetvader van het hedendaagse moslim terrorisme), en Merill McPeak, (bombardeerde
Irak terug in het stenentijdperk in 1991), daarnaast op economisch gebied bijgestaan
wordt door mannetjes die als ver rechts van de VVD gekwalificeerd kunnen worden.
Wel, de mainstream media heeft het gek genoeg nauwelijks over het recaille dat rond
Obama zwermt. Obama heeft associaties met Weathermen Underground terroristen als Bob
Ayers (CIA agent provocateur), met criminele huisjesmelkers als Toni Rezko en Cecil
Butler, met een in Frankrijk veroordeelde fraudeur en miljardair genaamd Auchi, de
corrupte, veroordeelde ex-minster van elektriciteit van Irak Aiham Alsammarae...

Let vooral op (voormalig) huisvriend van Oboma huisjesmelker Tony Rezko. Deze man is
de hoofdrolspeler in een bouwfraude die wellicht de politieke val gaat betekenen van
zowel gouverneur van Illinois Blagojevich als burgemeester Daley van Chicago. In
ieder geval, Rezko heeft vanaf het prille begin Obama's politieke aspiraties
gesteund. Nou, deze zelfde Rezko heeft 100 miljoen subsidie in zijn zak gestoken om
stadsvernieuwing te realiseren in de verpauperde wijken van Chicago. Niet dus; hij
stak geen poot uit en liet al die vervallen gebouwen aan de ratten en kakkerlakken
over.

De kans dat het levensdoel van zovelen naar erkenning van de witte man smachtende
Zwarte mensen uit gaat komen lijkt weder gestaag te groeien. Obama president van de
VS. En dan? Dan is niet het koninkrijk Gods op aarde gekomen zoals menig naïef mens
van kleur schijnt te denken, neen, dan gaat Obama gedwongen worden naar de pijpen
van de Wallstreet bankiers te dansen. Ze hebben immers niet voor niets zo'n kapitaal
in hem geïnvesteerd; voor niets gaat de zon op. Mocht hij niet in het gareel willen
lopen dan wordt die beerput met schandalen gewoon alsnog geopend. Het is maar dat
men het weet: een groot, vlijmscherp zwaard van Damocles hangt boven het hoofd van
de grote messias.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com

De wederopstanding van Babylon ?

Er wordt al jaren gediscussieerd over het vermeende exhorbitante en zelfs nog immer
toenemende inkomen van bijvoorbeeld professionele voetballers. Er wordt dan met
termen gesmeten als 'maatschappelijk onverantwoord'. Wellicht wel terecht. Aan de
andere kant, de voetbalwereld heeft wel degelijk een meritocratisch mechanisme in
zich, want als voetballers niet presteren dan belanden ze (meestal) op de bank, en
als ze dat langere tijd verzuimen te doen dan kan dat tot gevolgen hebben in de zin
dat ze een nieuw, minder lucratief contract aangeboden krijgen (al dan niet bij een
andere vaak minder prestigieuze en kapitaalkrachtige club), of zelfs helemaal geen
contract meer aangeboden krijgen. De meeste mensen kunnen wel verscheidene
voorbeelden van professionals in de voetbalwereld noemen die van hun voetstuk
gevallen zijn. Daar kan men mee leven, want de algemene opinie is toch dat tegenover
die spectaculaire salarissen een bepaalde prestatie moet staan. Niemand zal het
daarom in zijn hoofd halen een fonds in het leven te roepen om voetballers die
gefaald hebben schadeloos te stellen...

700 miljoen dollar...Dat is overigens niet het geschatte vermogen van een bepaalde
goed bij naam bekende voetballer, neen, dat is de geschatte waarde van hetgeen de
Amerikaanse mini-ster van financiën Paulson, voormalig president van de Golden Sachs
bank, in zijn 'oude sok' heeft zitten. Op grond van welke onovertroffen merites hij
die waarde mag vertegenwoordigen is echter onderwerp van controverse, zeker naar
aanleiding van de presentatie van zijn bailout.

700 miljard dollar...Dat is overigens niet het bedrag dat de VS aan reparations gaan
betalen aan de Zwarte mensen voor de slavernij, neen, dat is het bedrag dat mijnheer
Paulson uit zijn hoge hoed toverde om de Amerikaanse economie te redden. Dit plan
riep aanvankelijk groot enthousiasme op bij het gilde der economen, totdat in de
daaropvolgende dagen bleek dat Paulson werkelijk waar geen idee had hoe die 700
miljard concreet geïnvesteerd dienen worden. Toen de man ondervraagd werd naar de
concrete details van zijn plan kwam hij met zeer vage antwoorden als: "We zullen
experts vragen ons te adviseren", "We zullen de beste en schanderste financieerders
naar voren schuiven om met ideeën te komen". Of met andere woorden, Paulson vroeg zo
maar een blanco cheque van liefst 700 miljard voor zijn Wallstreet cronies, maar had
net zo weinig benul hoe het geïnvesteerd moet worden als die hangschoffies die hun
dagen slijten met het fluiten naar meisjes op straathoeken. Die vermeende grote
econoom die de prestigieuze functie minister van financiën van de VS mocht bekleden
bleek dus gewoon een ordinaire keizer zonder kleren.

Nu het volgende, 70% van de Amerikaanse kiezers schijnt fel tegen de schadeloos
stelling van Wallstreet te zijn. Dus de kandidaat die zich fel afzet tegen deze
struikroof, lijkt de verkiezingen gegarandeerd te gaan winnen. Obama zal zich
onmogelijk van dit plan kunnen keren omdat hij gemaakt is door Wallstreet bankiers;
Obama heeft meer steun gekregen van Wallstreet dan welke andere Democratische of
Republikeinse kandidaat dan ook. Doch ook McCain zit zwaar onder de plak bij
Wallstreet. Weinig kans dus.

Ironisch genoeg werd tijdens het debat tussen Obama en McCain gekeuveld over
belasting verlagingen, het helpen van de middenklasse, algemene verzekering van de
volksgezondheid, maar vreemd genoeg ook over het voortzetten van allerlei oorlogen
die om oneigenlijke redenen gestart zijn. Demagogie van het zuiverste soort dus,
want als die struikroof doorgaat, waarbij dezelfde mensen die Amerika in wat
wellicht wel de grootste crisis in haar bestaan is hebben gestort, nota bene beloond
gaan worden met een schadeloos stelling van liefst 700 miljard en daarnaast gewoon
lekker doorgemat wordt in groene uniformen, dan is er verder geen geld en ruimte
meer voor verbetering van de gezondheidszorg, infrastructuur, onderwijs, belasting
verlagingen, etc., niets meer! Eens te meer het bewijs dat misdaad loont, of in
ieder geval witte borden misdaad dan, doch als het volk met open ogen achter
demagogen blijft aanlopen dan verdient het eigenlijk ook niet beter.

Condie Rice praatte de zichtbare mankementen aan de Amerikaanse democratie eerder
met de volgende legendarische woorden recht: "Democratie verhindert niet dat mensen
slechte dingen doen, want mensen doen nu eenmaal slechte dingen, echter, in een
democratie houden we mensen desalniettemin verantwoordelijk voor hun daden!" Zelfs
die retoriek van mevrouw Rice blijkt nu gewoon te zijn waar het naar klinkt:
retoriek... Arme voetballers, want zij worden in ieder geval nog verantwoordelijk
gehouden als ze verzuimen doelpunten te scoren.

Djehuti-Ankh-Kheru

Djehuti777@msn.com

www.thegrapepub.com